Sonja Haxhia:Shpirtrat …


Sonja Haxhia

Shpirtrat …

( prima parte)

Dhe përsëri një udhëtim , përsëri një shpirt në ikje… përseri ?!..sa përsëri që kishte kjo botë , e unë çduditërit ndiqja imazhet e një hijeje të panjohur , nuk di pse ishte kthyer në një lajtmotiv jetik ky sensacion ..në një kohë kur kisha mbyllur nga qindra vite , e në vazhdim , çdo dritare ku mund të depërtonte një rreze e kësaj natyre , ku indiferentizmi im ishte kthyer në një statujë të brozndë , ku asnjë gricje nuk mund t’ma ndryshonte më formën. Ndoshta për dëshirë o për vendim personal , kjo ishte ajo diferencë, që herë – herë më bënte të reflektoja , dhe pse më jepte një si trisht , si ai fllad vjeshte që i rrëzonte fletët e pemëve një e nga një . . çuditërisht nuk më vinte keq për gjethet , pasi ato kanë ciklet e tyre të vdekjes dhe të ringjalljes , e përsëri .Më dukeshin si një kryqëzim i shkronjave që duhet të ndalen , pasi na çmendin, na kalojne mëndjen në ato shtigje ku kemi kaluar e jemi rikthyer . Ashtu si kalimtarë të vetmisë së përjetshme në shpirt e në dukje , aparenza tregonte një tjetër imazh .Sa akull e diell në të njenjtën stinë të shpirtit. Po..ndoshta është një sensacion i qënjeve njerzore o një detyrim insktiktiv , kur duhet të derdhim një pikë lot : kur duhet të lumturohemi nga cdo bashkëbisedim ose të ndjekim me sy diçka që nuk është e jona ,diçka që nuk dim se në ç’pikë të globit jeton .

Kur prezantimet janë të këndëshme , mëndja merr nje hov tjetër , zemra rreh ndryshe , në prag të portave të dhomave të fshehura të zemres troket një e panjohur, që të lumturon .Heziton ..dhe në të njenjtën kohë shkon e në fshehtësi ndjek kush është ai zë qe të ngulitet në memorie .Ka njerz që dashurohen me pamjet , ka që dashurohen me zërat , tingujt ,e këtu eshtë dilema e enigmës .

Por e bukur !

Nga frika për të mos lënduar veten ti vazhdon e ndjek e nuk i shkruan , si ai që askujt nuk i beson. Ndoshta për efekt edukacioni o për të ruajtur vetveten , e të jetosh përjetësisht me vendimet tua të prera shkurt .

Nga frika e të menduarit që nuk korespondon në asnjë pikë ,si pikat enigmatike ku Paralelet e Meridianet takohen .Po nuk ka ligj Hyjnorë aty ,nuk ka kombinim ekuilibrash , gjërat ndodhin instiktivisht , ndoshta sepse jeta të ka rezervuar si një dhuratë të këndsheme nga vet Zoti .Aty sikur botën ta ndryshon një buzëqeshje , sepse të drejtohet ty e nuk të dedikohet pa shkak ,sepse e meriton , sepse nje më i miri ,di te vendosësh pikat mbi i , di të marrësh vendimin e duhur në kohën e duhur .

Di të vendosësh gishtin mbi plagë , e gjithmonë I gatshëm për të shëruar çdo dhimbje .Prezantohesh për atë që je në të vërtetë , pa mburrje e lëvdate .

Ndoshta kjo është bukuria e mëndjes njerzore !

Sikur me thënë , e për të mbajtur gjallë atë pjese te trurit : se unë di të dua përsëri , që unë di të vlerësoj përsëri ..por kërkoj ‘Molla të Ndalueme ‘..sa Migjenian është sensacioni njerzorë , sa Bukowskian në të njënjtën kohë : të të shkruash e të guxosh është vlerë , atje ku çdo bisedim është i pastër ,sepse jeta i takon atyre që guxojnë .

-Të shohësh kur ke mbyll çdo portë e kërkon të shohësh vetëm në dritare e kjo ndodh kur dy mëndje janë indiferente e të ngjashme . Pa gusto e vlera të njënjta nuk ka ecuri .Këtu kishte , dhe shumë .

( Gjyshja ime thoshte : duhet ti ngjajë fija gëzofit ,ajo vinte nga një një familje e madhe bejlerësh të fisshëm ,të persekutuar rende në vitet e diktaturës , me një kulturë e etikë me stil venecian, të atyre viteve ..kishte nje vokal prej sopranoje , dhe ishte nje qëndistare mëndafshesh ,nuk lejonte varra-vinga fjalësh .Të kritikonte po ti shërbje jo këndshëm edhe filxhanin e kafesë .Ishte nje educatrice e rreptë dhe e ëmbël….e dashuronte lulet ,dhe kush nuk dashuron lulet thoshte ajo ,nuk mund të mbartë një e shpirt të bukur ..

-Thoshte ,fisi duhet ti ngjasojë fisit ! ).

Sa më shumë më kujtoheshin kujtimet e saja ,aq më shumë reflektoja për tu futur në komunikim me njerzit .

Dhe njerëz të mirë lavdi Zotit ka shumë .

..por zemrat e ndiejnë vetë kush ju takon ,e kush jo . Mëndjet pëzgjedhin instiktivisht modelet e ngjashme ,është ajo tërheqja manjetike e lekurës ,ajo nuk të lejon të hysh në ujra të turbullta ,duhet fisshmëri e të dyja palëve .

Gjithsesi e vetmja gjë e qartë është :Zoti programon çdo korespondencë dhe aty ku duhet .

Pa diktuar asnjë egoizëm ,më para duhet të njohim vlerat e gjithkujt ,kush janë ecuritë , e për ketë vendosa në këtë kontekst , më duhet pak të ndalem ,të shoh çfarë ka të dobishme në këte bukuri , ku mëdja nuk komandon dot zemrën , se ajo nuk dëshiron të ndalet .

Ndoshta kjo ishte e tëra ? .po më ndodhte i njenjti ritual : monolg me mëndjen ,e nuk mbaj më as mend se çfarë nisa të shkruaja , pa dit as çfarë përgjigje do merrja . Sido që të jetë, të paktën vendosa të shkruaj.. madje nuk di ç’dreq më pushtonte e më merrej fryma , më dridhej lehtë një nerv në sy e një pike lot ra si lart nga qielli , mu shëndrrua në një flutur të bardhë .Nuk di shpirti i kujt ishte , por e ndieja që po më bekonte me të dyja duart .

Sigurishrisht ishte Nëna ime , vetëm ajo ka të drejtën ligjitime të ndëhyjë në shpirtin tim .Kur ajo më jep me sy ok , je në vijën e duhur , unë vazhdoj e eci …shpirti i Nënës nuk gabon kurrë .

në vazhdim ..

About Post Author