Stacioni i vjetër -Venetike Cako


STACION I VJETËR

Rri e ç’mallem me shoqërin,

Nat me hën, stacionit vjetër,

Shoh tej, një hije plot shkëlqim,

Një nuanc zëri, më vjen i dehur.

drit hëne, shoh duart që lëvis,

Duket, më bën portret zemre,

Më ngjason hija, me një orbit,

Diku më pret, aty mes heshtjes.

Për të un thurr ëndrra plot,

Puthjet i bëj vargje kënge,

Dashuris, ti këndohen n’çdo koh,

Ndaj dal e pres stacionit vjeter.

Nëpër tinguj e gjej veten,

Dhe pak shpres në melodi,

Vjeshta mbushur, arom vere,

Çelur trëndafilat, për çudi..