Stuhi e kohës!Laureta Malaj


Sa kohë të trishtë që solli agimi.

Rrezet që po dilnin i mbuloj një dallgë.

Edhe krejt papritur retë po brohorisnin .

Shiun e lëshuan sipër nesh pa fjalë.

Me lëkurën zbutur nga shiu që lagej.

Dorën përmbi sy fillon që ta çoj.

Nëpër lotët derdhur, zhdukeshin në faqe,

ato bashkë me me shiun “uragan ” krijoi!

Një stuhi që nisi diku do godasi.

Qoftë një vetëtim, apo qendër gazi!

Do dëgjohet zhurma sikur edhe pak ,

sepse i thonë jetë dhe lufton me gjak !