Kostaq Duka
Të enjtet e nënës
Në orën 9-të,
çdo të enjte,
pesembëdhjetë vite me rradhë
zërin e nënës e kërkoja nga larg.
I ndjeja rrahjet e zemrës,
dridhjen e buzës nga i madhi mall
dhe një merak të pashprehur,
një brengë që s’thuhet dot me fjalë.
Pesëmbëdhjetë vjet!
E enjtja e nënës më bënte me krahë,
ditën e natën mërgimtare,
mbështillte me dashuri e përkëdheli duarsh gjithë damarë.
Tani ora 9-të e të enjteve
më ther në shpirt.
Telefoni më ngjan më i rëndë.
Por përsëri në heshtje mesazhe dërgoj tutje,
atje ku prehet nëna e te tjerë të dashur të mij.
(Nga libri me poezi”Shtegu i nostalgjive”)
