Të lutem!Ajri Ramaj


Të lutem, më lërë në hallet e mia,të cilët më sollën këtu,ja si më sheh,

Të shumta janë, sa si numërojë dotë,si hije nga mbas më ndiekin.

Në jetë mësova, se si njerëzit kur lindin, të gjithë lindin lakuriqë,

Porsa dalin në dritën e jetës ata gati sa meken së qari.

Por kjo duket se është absurde, që s’dihet përse qajnë e s’qeshin?

Ndoshta dhe kjo është në gen që mendon për hallet që asin në jetë.

Po ju halle nuk kini të sosur,edhe kur diçka e ndreq,tjetri t’vjen ta merr,

Dhe kështu këthehet përsëri në fillim,kjo është një jetë e imponuar.

Eh ç’të presim nga kjo jetë,kur je në vartësi të një uni,që s’njeh halle,

Sa së fundi, jo vetëm na xhveshën, por na muarën dhe fëmijtë.

Eh, moj jetë me halle shumë, u bëtë lum, dotë një det su nxuri.

Ashtu lakuriq lindëm e mbetëm, dhimbja në shpirt plagë mbeti!