Teuta Shaqiraj:S’më ka lodhur vetmia


– S’më ka lodhur vetmia.

Kam hedhur supeve mantelin e vetmisë
jo me ngjyrën gri të trishtimit,
me ëmbëlsi shpirti t’moshës së pjekur
si frut i vonë mbledhur, shumëpritur.

Kindet e mantelit, si krahë të lëshuara
trup-roje besnike më rrinë pranë
rrugës së pjerrët trokasin t’miat hapa
të zgjojnë pranverën, që vonon me ardhë.

Teuta Shaqiraj 

About Post Author