Tragjedia e një nëne: Një analizë morale dhe filozofike e poezisë së Gjelina Maçi Keçi.-Nga Dr.Agon Halabaku


Dr. Agon Halabaku

Tragjedia e një nëne: Një analizë morale dhe filozofike e poezisë së Gjelina Maçi Keçi.

Urrejtja që piu i vrau shpirtin

Hije që llomotisin në strehën e shpirtit,

Duar që zgjaten për një përqafim të munguar,

Dhe, për një sup ku të mbështeten

Veshë që presin të dëgjojnë sërish fjalën të « dua! »

Edhe pse ajo është shuar

Sy jetim që mblidhen rreth vatrës së lotëve

Dhe zemren amnore që me çdo kusht pret t’i serviret pjatës bosh nga dashuria

E Si copë mishi të duhet spazmatikisht

Dielli i dashurisë iu fik gjatë durimit në labirinthe dinake,

Vetmia kaploi zemrën që u kthye në gur,

Urrejtjen e piu që e lejojë të bëjë fole në shpirt,

Duke ja tjetërsuar në kuçedër

Që ja përpiu pa mëshirë shpirtrat e tij të pafajshëm që prisnin t’i mbronte

Harroi që ishte nënë para se të jetë e dashura dikujt

E nënat kurrsesi nuk dorëzohen para asgjëje

Veç para dashurisë pa kushte të fëmijës tyre.

Nata hodhi mantel të zi mbi gjirin e Rozafës

Duke e vrarë për së dyti

Që ka mijra vjet në akull e në shi,

Vetëm për t’i dhënë jetë ati fëmijë

E mali i Taraboshit qante me lot

Duke mallkuar Bunën që s’u tha në atë çast.

Tragjedia e një nëne, siç është përshkruar në poezinë e Gjelina Maçi Keçi, ofron një mundësi për të reflektuar mbi sfidat morale dhe filozofike të cilat individët mund të ballafaqohen me to nëpërmjet ekspozimit të vuajtjeve të thella dhe dhimbjeve të papërballueshme. Në këtë shkrim, do të analizojmë përvojën e nënës në kontekstin e moralit dhe filozofisë, duke u përqëndruar në faktorët që ndikojnë në vendimet e saj, si dhe në implikimet morale dhe shoqërore të sjelljes së saj.

Në fragmentin poetik të poetes Gjelina Maçi Keçi, përballemi me një tragjedi të thellë, ku një nënë me tre fëmijë të mitur vendos t’u jap fund jetës së saj dhe të tre fëmijëve të mitur, duke u hedhur në lumë, përplaset me një sërë pyetjesh morale dhe filozofike. Duke u ndalur në motivin e asaj që e shtyn nënën drejt një akti të tillë ekstrem, na shfaqet një pasqyrë e thellë e dhimbjes dhe përballjes me vështirësit dhe vuajtjen.

Nëna përballet me një vuajtje të thellë dhe një situatë të papritur, duke e detyruar atë të marrë një vendim ekstrem që do të ndikojë në jetën e saj dhe të fëmijëve të saj.

Në një shoqëri ku nënat janë përshkruar si figura të kujdesshme dhe mbrojtëse, vendimi i një nëne për të vendosur fund vetëm ndaj vetes dhe të afërmve të saj është shumë i papritur dhe shokues.

Nëna, në këtë rast, nuk bëri këtë akt si një bindje ndaj urdhërave të Zotit, siç e kishte rishqyrtuar Kierkegaard rastin e Abrahamit, por si një reagim ndaj dhimbjes së papërballueshme të trathtisë nga i shoqi.

Kjo shtron një dilemë morale të ndryshme, ku zgjedhja e nënës nuk është midis bindjes ndaj Zotit dhe dashurisë për fëmijët, por midis vendosjes së vetvetes përpara dhimbjes së vazhdueshme dhe marrjes së një vendimi të pamenduar si përgjigje ndaj asaj që përjeton.

Në analizën morale të kësaj situate, është e rëndësishme të shqyrtojmë motivet dhe faktorët që ndikuan në vendimin e nënës.

Në këtë rast, duket se faktori kyç, sipas poetes është “urrejtja që piu”.

Nëna, përballur me një situatë të trishtë dhe të parrugëdalje, zgjedh të reagojë në një mënyrë ekstreme duke marrë jetën e saj dhe të fëmijëve si një formë e shprehjes së dhimbjes dhe dëshprimit.

Në një plan më të gjerë, ky akt shfaq një sfidë të thellë morale për shoqërinë dhe individin. Për shoqërinë, ajo paraqet një pyetje se si trajtohen dhe mbështeten gratë në situata të tilla të dhimbshme dhe tragjike, si dhe se çfarë mund të bëhet për të parandaluar raste të tilla në të ardhmen.

Për individin, ky akt sjell në vëmendje dilemën morale dhe sfidën e papritur të cila mund të ballafaqohet, duke u detyruar të marrë vendime ekstreme nën presionin e rrethanave.

Në fund të fundit, kjo tragjedi shërben si një fokus për reflektim dhe diskutim mbi natyrën morale të sjelljeve njerëzore në situata të skajshme të vuajtjes dhe dhimbjes.

Ajo na kujton se jeta është e komplikuar dhe plot me sfida morale, dhe se përballja me to kërkon vullnet dhe vendosmëri të mëdha. Në përgjithësi, ky fragment poetik na jep një shkëndijë për të ndalur dhe të reflektojmë mbi mënyrën se si trajtojmë dhe përballim me vuajtjen dhe dhimbjen, si individë dhe si shoqëri.