UJQIT E RINJ


– Ligor Stafa –

Pasi ngritën një turrë drush në shesh, nëpërmes një kamzhikëtundjeje, ata lëshuan një angullimë:
– Ku ikën ata? Mostrat, të verbërit, ata që na lanë lëkurën e ujkut… ku ikën?
Dhe unë, mespërmes kësaj harmonie të rrudhur, thashë: – Më duket se shkuan drejt zonës së përhirtë. Më thanë se ky çast për ta është fundi i habisë së madhe … se nuk mrekullohen më nga asgjë.
Dhe ata thanë: – Edhe ne nuk mrekullohemi nga ata. E urrejmë çdo pejzë të tyre. Të jetë sepse nuk shohim më nga pjesa e tyre?
Dhe unë thashë: – Jo, është nënshtrimi i tyre për një gjendje të re të ngjashme. Ju, që për ata jeni të tjerët, keni arritur tashmë të bëni e të thoni çudira.
Pastaj ata thanë: – Po a nuk janë ata një mërzi që prodhon mërzi përqark?
Unë u përgjigja: – Po, mbase.
Ata thanë: – Ata kanë vesin rrënjëthellë veçse për të na gjykuar.
Dhe unë thashë: – E vërtetë. Kur dëgjojnë të flitet nga këlyshët e tyre, kthejnë kokën pas, se mos flasin për ta. Qarkohen nga pambarimdëshira që ju të jeni sozia e tyre. Ju mund të jeni një kopje e ngjashme dhe e pangjashme e tyre.
Dhe ata thanë: – Ajri përreth tyre ngjyhet në të përhirtë dhe kjo e përhirtë janë ata.
Unë thashë: – Ata e kanë urryer kolorin e përhirtë të mërzisë dhe i janë shmangur gjithë jetën. Edhe ata vetë e ndiejnë herë peshën e kënaqësisë e herë atë të përdorimit nga një fuqi e padukshme.
Ata, me një gjuhë plot tautologji, thanë: – Mirë, mirë, po ata s’janë ashtu siç shtiren; të urtë e të qartë.
Unë thashë: – Vërtet. Ata s’e kanë dashur kurrë urtësinë dhe kthjelltësinë. Kanë dashur etjen dhe zjarrminë, kërkimet e shqetësuara dhe gabimet. E megjithatë, gabimet e tyre mbi botën e sotme janë si fshikullimat e minjve nëpër muret e një pusi.
Ata thanë: – Sjellja e tyre ndaj nesh ka qenë herë e urryer, herë e përvuajtur.
Dhe unë thashë: – Mbase e kanë nga pështjellimi mbi mënyrën se si këlyshët e tyre ia dalin mbanë të banojnë dhe ta deshifrojnë këtë botë.
Dhe ata thanë: – Por …
Unë thashë: – Ju duhet të gjykoni vetveten.
Ata thanë: – Ata na lanë në udhëkryq.
Dhe unë: – Dhe ju u miqësuat me rrugëfjalët, apo jo? Morët udhën e ujqve.
Ata (ujqërisht): – Ne duam të marshojmë. Jemi specie të përkryera, por na pengojnë ata.
Dhe unë, duke i dhënë vetes një pamje diskrete, thashë: – Rruga s’është asnjëherë e lirë. Megjithatë ju jeni një zbulim.
Dhe ata thanë: – Sarkazma jote po bëhet e padurueshme.
Dhe unë thashë: – Misioni im është të ndriçoj terrin, jo kokat tuaja.
Ata thanë: – Pse ata ndryshojnë fytyrën dhe zakonet me një ngathtësi vemjesh?
Unë thashë: – Janë forca të tjera ato që kanë fuqinë të të ngrenë lart apo të të hedhin në asgjëkund.
Ata, pas një mendimndaljeje, thanë: – Ne jemi këngëtarët e shoqërisë së pakënaqur. Besoni?
Unë thashë: – Përralla! Vetëm turma u beson, siç beson gjithçka.
Ata, mes një zemërimpërmbajtjeje, thanë: – Po tallesh me ne? Kush jemi ne? Ca hajdutë veshëdrejtë? Një lukuni qimepërhimët? Ca líderë kotsëkotësh? A s’jemi nga ata që janë gati për gjithçka.
Dhe unë thashë: – Këtu do të ndodhin gjëra që s’mund t’i kuptoni kurrë.
Dhe ata thanë: – A sheh ndonjë dalje nga ky labirinth?
Dhe unë, me një zë orakulli, thashë: – Ka një dalje që të çon drejt një gremine.
– Kemi dëgjuar kaq shumë për ty, – thanë ata, – por s’kemi lexuar asgjë tënden. Duam të bësh një poemë për ne.
Unë thashë: – Nuk çuditem nga çfarëthëniet tuaja. Ka mijëra libra në këtë botë që s’lexohen më.
Pasi hodha vështrimin nga turra e druve, vazhdova: – Sa për poemën, do të pranoja çdo torturë dhe ajo s’bëhet.
Ata më hidhnin vështrime aspakkërcënuese.
– Të lutemi, të lutemi të bësh një poemë a diçka të ngjashme. Ne kërkojmë të na njihen vlerat. Ne kemi harruar të këndojmë. Nuk arrijmë të çojmë një këngë deri në fund. Ne ndihemi të turpëruar…
Unë u thashë se kishin vlera kudo, se s’kishin pse ndiheshin të turpëruar.
Ata u afruan më pranë dhe më lëpinë duart. U emocionuan shumë.
Pastaj u dëgjua një shpërthim i mbytur dhe ata lëshuan një angullimë me befasgurmazshqyerje:
– Kjo duket si kënga jonë … si kënga jonë … jooo… nëëë…

About Post Author