Maliq Micka
UNË DHE ËNDËRRA HILEQARE.
Një natë përhumbur në ëndërr,
U gjënda ku grinden retë,
Ku shtrin këmbët këndrevica,
Brënda ëndrrës i përhumbur,
E gjej veten buzë shkëmbit,
Aty ku qëndron kalaja,
Zonja e rëndë e ati vëndi.
Mora posht shtegun sekret,
Në pjesak dirsur jam sosur,
Të pi ujë e të freskohem,
Te kroi me ujë të plevitosur.
I shastisur brënda ëndrrës,
Më thërret një zë nga brënda,
Nuk e di si më gënjeu,
Më thot je në gji te mëma.
Kroi me ujë të plevitosur,
Çuditrisht pik ujë nuk shtie,
Unë frymoj etur mbi shtrat,
Si lis i tharë në korie.
Qënkej ëndërr hileqare,
Kroin, bukur ma pati stisur,
Unë për kroin ujë plevitosur,
Qesh lemerisur qesh zhuritur.
