“Unë dhe vetja ime!Arsinoi Zengo Kallco 


Vetes i kërkova të më linte të qetë

I kërkova të më jepte kohë të mendoja

Shpesh herë më mashtron dhe zbërthen

Kohën që ta ndalja dhe të mos vrapoja!

Vetja ime e dashur qëndrestare

E fortë si një kala shekullore

Më rije orëve të vona e shoqëroje

Kur shpirti ish gati të vraponte!

E çmëndura vetja ime dashuronte

Në shpirtin e saj fluturonte çiltërsia

Ngjyra të ylberta fshihte pas shiut

Aty buronte veç mirësia!

Vetja ime për ty kam nevojë

Me ty unë guxoj edhe të luftoj

Kur shpirti qan ti më thëret

Vajza ime me shpirtin sherbet!