Kasam Shaqirvela
URË QE LIDH KONTINENTE
(Nanës Tereze)
Gonxhe ti lulja arbnore
Ti Nana Tereze gjithëbotnore
Simbol dashunie univerzale.
Urë qe lidh kontinente
Me frymë dashnie për njerzimin
Duert e tuja sherojnë lindjen
A shpirti yt perendimin…
Gjuhën dhe gjakun arbnor
Kurrë s’i l’shove prej dore
N’zemër besimin ungjillor
Shenjtërneshë me frymë hyjnore.
© Kasam Shaqirvela
Ja dhe një analizë letrare e shkurtër për poezinë në fjalë… e shkëputur nga analiza e plotë për ciklin e poezive përkushtuese të autorit…
“Në ciklin poetik kushtimor që kemi para nesh, Shaqirvela ndërton një dialog poetik ndërkohësh, duke i sjellë pranë lexuesit figura si Migjeni, Ali Podrimja, Nëna Terezë, Adem Demaçi, Abdylazis Islami, Genc Leka, Vilson Blloshmi, Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka e Bardhosh Gërvalla.”
-Poezia “Urë që lidh kontinente” (Nanës Terezë)
• Poezia e kushtuar Nënës Terezë është e mbushur me tone himnizimi dhe universalizimi.
• Metafora e “urës që lidh kontinentet” sintetizon gjithë misionin e saj: një figurë e vogël shqiptare e rritur “në Alpet shqyptare”, e cila u bë simbol i mëshirës mbarëbotërore.
• Krahasuar me poezitë kushtimore për figurat e shenjta të letërsisë shqiptare (p.sh. për Skënderbeun, Naimin, apo De Radën), Shaqirvela arrin të gërshetojë elementin kombëtar (gjuha dhe gjaku arbënor) me atë universal (dashuria hyjnore për njerëzimin). Kjo dyfishon vlerën e saj poetike.
• Gjuha poetike: e himnit (për Nënën Terezë)
• Tradita dhe risia: Poezia përmban një pasuri intertekstuale – lidhet me motivet tradicionale shqiptare, me përmasat universale (dashuria e Nënës Terezë)
• Krahasimi: Në krahasim me poetë të tjerë shqiptarë që kanë trajtuar të njëjtat figura (Kadare për Migjenin, Visar Zhiti për martirët, Azem Shkreli për Podrimjen), Shaqirvela mbetet më i drejtpërdrejtë, më emocional dhe më patetik, duke mos iu shmangur gjuhës së fortë retorike dhe elegjiake.
