Urrejtja që piu i vrau shpirtin-Gjelina Maçi Keçi


Gjelina Maçi Keçi

Hije që llomotisin në strehën e shpirtit,

Duar që zgjaten për një përqafim të munguar,

Dhe, për një sup ku të mbështeten

Veshë që presin të dëgjojnë sërish fjalën të « dua! »

Edhe pse ajo është shuar

Sy jetim që mblidhen rreth vatrës së lotëve

Dhe zemren amnore që me çdo kusht pret t’i serviret pjatës bosh nga dashuria

E Si copë mishi të duhet spazmatikisht

Dielli i dashurisë iu fik gjatë durimit në labirinthe dinake,

Vetmia kaploi zemrën që u kthye në gur,

Urrejtjen e piu që e lejojë të bëjë fole në shpirt,

Duke ja tjetërsuar në kuçedër

Që ja përpiu pa mëshirë shpirtrat e tij të pafajshëm që prisnin t’i mbronte

Harroi që ishte nënë para se të jetë e dashura dikujt

E nënat kurrsesi nuk dorëzohen para asgjëje

Veç para dashurisë pa kushte të fëmijës tyre.

Nata hodhi mantel të zi mbi gjirin e Rozafës

Duke e vrarë për së dyti

Që ka mijra vjet në akull e në shi,

Vetëm për t’i dhënë jetë ati fëmijë

E mali i Taraboshit qante me lot

Duke mallkuar Bunën që s’u tha në atë çast.

✍️Gjelina Maçi Keçi