Valbona Kolaveri-Kujtomë


KUJTOMË

Mu grisën netët
në mendime
shfletimesh të shpeshta
të shpirtit
Harruar jemi
kujtomë
më ngjyej në re
qoftë edhe me lot
por kujtomë
Pa ty
ďhe me ty
u zbardhën ditët
e ftohta të mallit
Pritjet e frikshme
presin zemërimet të zbresin
ovaleve të zemrës
Ti bien kulm më kulm
trekëndëshave të mendjes
që nuk bindet
Të kaherëshme udhēkryqet
ku su pamë
Në arnime zemre
rrin mpirë e qepur
agoni e mallit
Kujtomë si atëherë
ku ngjitëm ëndrrat
bardhësive
Se
në tempujt e ftohtë
ne u ngrohëm se u deshëm
Tashmë
rrijnë vjetëruar përqafimet
shplakur në kujtime
që u zverdhën
tek presin
puthjet e munguara gjatë.

About Post Author