Vaso Papaj-Ftesë për njohje


Vaso Papaj

Ftesë për njohje

Unë s’u takoj ca poetëve të kohës së shkuar,

Fshehur aty, pas vargjesh të lëbyrta dashurie.

Më mjafton zemra,

Për t’i kuptuar e vlerësuar

Në janë shpirtra lirie,

O ledhatarë të një kohëmbetje inercie.

Unë s’u takoj poetëve të kohës së mëkatit,

Udhëtar i një anieje pa busull,

Dorëzuar në mëshirë të fatit.

S’u takoj më as zhelanëve modernë,

As pashallarëve të rinj.

Ndaj zëri s’më mungon e s’dyshoj

Se Zoti do t’ma marrë këtë rrëfim

Për ceitnot në dashuri.

Zgjohem brenda një ëndrre, çdo mëngjes

E rrotull më vjen trishtimi.

Po kurrë s’mund të jem një indiferent i pashpresë,

Ndonëse çdo ditë po më humbet durimi.

Se s’jam njeri me mendje fikse,

S’i takoj kohës së delirit të shkëlqimit të rremë,

Demokracisë postkomuniste.

Atëherë… Mos, vallë, i takoj kohës së shtërngatës,

Shkruar mbi kallot e pëllëmbëve me të zezë?

Mos pëllëmbët m’i ka gërryer

Frenimi i mandrinos turneve të natës

Dhe rob i asaj kohe dashkam viteve të mbesë?…

Jo, jo…

S’i kam takuar kurrë gënjeshtrës

Dhe më trishton mungesa e dashurisë për njeriun.

Veç sinqerisht, më bën të qesh hidhur trishtimi,

Ndaj s’do të lodhem kurrë t’u ul perdet e teatrit-kohë

Spektatorëve të shastisur

Pas projektorësh e trukesh aktrimi.

Jam ky që jam

Po s’bëj pjesë n’atë kohë,

Që t’i mësonte të gjitha prapësitë,

Veç asaj, të qenit njeri.

Të mbesja pjesë e turmës doja,

Paqen aty ta kërkoja,

Pa ëndërruar kurrë të bëhesha gjeni.

Ndaj

S’u takoj as atyre që bota i quan asketër.

Një ditë s’e kam ndrruar numrin e celularit.

E në më telefonofshi,

Bëjeni këtë thjesht:

Me dashurinë e madhe

Të një kohe, që më s’hesht.

About Post Author