Vaso Papaj-Zot, je akoma mbi qytet?…


Zot, je akoma mbi qytet?…

Çngjyroset nata si një albatros gjigant

E vidhet ngadalë me flatra

përgjatë Autostradës.

Po zbehen si me drojë

sytë e verdhë të shumkatsheve,

Ngordhin dritat e përkulura të rrugëve,

të lodhura nga puna e natës.

Si pelikan i pangopur zbriti agimi

në këtë qytet të rrëmujtë.

Po ky qytet s’është më i imi

është i të gjithëve dhe i askujt.

Ndoshta nga taracat e kateve shtatëmbëdhjetë,

me kopshte si parajsa vet,

Ka mbetur, në një qoshe Zoti e na shikon.

S’e di, ndoshta dhe na përgjon,..

E di Ai, që në këto rrugë, qielli nuk shihet më?!…

Do të jetë e fundit vepër arti modern,

Paraja mbyt lirinë… Edhe qiellin e rrëmben…

Ç’e harxhova ditën sot si një monedhë kusuri!

Pesëdhjet lekë një gazetë:

Merre, palose dhe fute nën xhaketë.

Ndërsa qyteti i të gjithëve dhe i askujt, vërtet,

nën smog me shpejtësi po humbet.

Ndaj unë pyes:

Zot, a je akoma mbi qytet?…

Zbrit, sonte dua të të takoj.

Tek Bari i lagjes,

në qoftë kësmet!

Tek bangot e vjetra gjysmëbosh,

që ke frikë t’i vështrosh.

Mos druaj, nuk loz bixhoz!

Vetëm një raki,

me speca, me domate, me turshi.

Sa keq më vjen të të them,

kështu esëll: Jam i lodhur, Zot!

S’kam më fuqi!

About Post Author