Vaso Papaj:Agustin


Agustin

Agustin!

Katër mure , mik me hiçin, në një odë me lagështinë,

Bora hesht, bora rëndon, mbi pullaz zgërlaq çatinë.

Nga poshtë dheu e rrëmben, po e çon nëpër rëpinë,

Agustiin.

Agustin!

Një e çarë aty në mur, nga lart poshtë si shkarravinë.

Muri pis, dërrasë e zezë dhe ti vetëm psherëtin,

Por mbi kryq Krisht i gozhduar, sikur të largon vetminë,

Agustin.

Agustin!

Sonte ma rrëmbeve gjumin, ma afrove Perëndinë,

Që kur the me sy të shuar: “E lashë shkollën”, malet nxinë.

Qiellin zura me duar, gozhdët duke i kërkuar, shpalla zinë,

Agustin.

Agustin!

Pse në fshat rri i gozhduar, si një Krisht në Dukagjin?

Kush aq fort të ka ngujuar, humbur librat, dashurinë?

As trumcakë s’kanë cicëruar, ngrirë e tharë përmbi qershinë,

Agustin.

Agustin!

I harruar në shpat mali, një qen vetëm angullin.

Çantën shohin sytë e shkruar, në gozhdë varur, Krishti fqinj.

Gozhdë që kurrë nuk u mbaruar, duar shpuan, zemra ngrinë,

Agustin.