Vaso Papaj:Vendstrehimi im


Vaso Papaj

Vendstrehimi im

Në ato netë të ftohta me hënën kallkanisur,

Kur s’dihej në të gjente në shtrat ndonjë agim,

Në gjoksin tënd i zhytur, me heshtjen nanurisur,

Të thoja lehtë te veshi: Je vendstrehimi im.

Kur bora qetësisht gjithçka e kish mbuluar

Dhe flokët dhe çatitë dhe fjalët tona ngrinë,

Në gjirin tënd u zhyta me heshtjen përqafuar

E përsërita prapë: Je vendstrehimi im.

E në shetisnim rrugës me gishta gërshetuar

Dhe ca vështrime shtrembër na shponin pambarim.

Me puthje të padhëna aq shpesh të shoqëruar

Unë ty sërish të thoja: Je vendstrehimi im.

E nëse ndodh një ditë, prej teje larg të jem,

Do t’doja prapë te veshi dy fjalë të të arrijnë,

Nga tjetra botë qetësisht, përsëri do të t’i them:

Të dua fort! Ta dish… Je vendstrehimi im.

About Post Author