VENETIKE CAKO MIRAKA-VDIQËN SU NGJALLËN MË PRAPË


Venetike Cako Miraka

VDIQËN SU NGJALLËN MË PRAPË

Një dritë shprese mbeti larg,

Bashkë me ëndrrat, shkoi me natën,

Në përpëlitje në pëlhur të bardhë,

Vdiqën, e su ngjallën më prapë.

Ëndrra, që ngelën harruar mërgimit,

Që su realizuan e mbetën zhgënjimit,

Dhe sa të tjera u vranë prejë hidhërimit,

Plag, që ngelën pa shërim shpirtit.

Harruar, mbeti kali ëndrrave që priste,

Nusen stolisur me fustan të bardhë,

Sypërlotur mbeti dhe nëna pritur pragut,

Vdiq shpresa, që s’mundi të jetojë gjatë.

VENETIKE CAKO MIRAKA

Mund të jetë një imazh i qiell

About Post Author