Vera Abdyli:Dy tri fjali, motrës sime


Dy tri fjali, motrës sime më rastin e dhjetë vjetorit…

**********

I ra rrezja e syve, pak pa u gëdhirë

e përmalluar për rrezën e verës mirë!

N’ankthin e një nate,

Një këmbë akull e një n’prush

Damarët këputëshin, nuk mi pa askush!

Piklo, pa merak…

I ra Hija e ndarjes,

E bluja rreth syve e thatë!

Shiko fjongat e borës, trazuar

Duan edhe ato qetësinë,

Luajnë para e pas nesh

Pushojnë dhe kërkojnë dashurinë

Grumbullojnë orteqe,

Si një jetë njeriu…!

Qirinjët nga Parisi,

të kuq sot i kishte ndezur,

Por si kallinjë gruri,

Tregime m’kishte mbledhur!

Bora nuk ndalon, përzier më tym

Një cigare t’re, tregimet rrufe malli…

Unë përseritesha,

thuajmë sot si je?

Piklo, pa merak!

Shëndeti e ka marrë një udhë,

Femijëri e vajzëri i qendisi si n’pelhurë!

Qirinjët nga Parisi, para agut errësojnë

Damarët harlisen, frymën e rrallojnë…

Tregimeve u dha një freski,

Do i fryjmë sante qirinjët

Datlindja, urime për ty!

Pritjes i frikësohem, n’tradhëti,lajthitet

Piklo, më dëgjo,

Mos u zemëro kurr…

Të thëna, të dhëna, t’forcojnë si një gur!

Mos luaj me gjumin, këtu nuk ka hile

Ra kapaku i tregimit,

N’Luginën e Arbërisë martire!

About Post Author