Verdhësia po afrohet


Zymer H.Haliti

Ngadalë nëpër degët e pemëve era fryen

Zogjët e trembur fillojnë të ikin n’perendim

Retë e hirta përplasen qiellit sikur gërryen

Pikat e shiut lehtë trokasin në xhamin tim.

Iku një stinë e begatshme me diell,relaksim

Kujtimet e vizatuara në rërën e detit mbesin

Dallgët sërish kthehen, godasin shpirtin tim

Lehja e qenve endacak m’kujton një trishtim

Tashmë dita fillon të shkurtohet qetë-qetë

E nata zgjatet e zgjatet me ftohësinë e vonë

Sa shumë ngjyra përshkojnë sonte këtë jetë

Mëngjesi i freskët buzëqeshjen ma ndryshon

Verdhësia po afrohet drejt vatrave të ngrohta

E diellit mjegullat çdo çast sikur ia zën rrugēn

Sonte kujtoj ditët e netët verës ,kah udhëtova

Bashkë me blerimin shumë gjëra më humbën.

About Post Author