Viktoria Xhako:Linja e vdekur


Viktoria Xhako

Tregim

U zgjua para se ta shihte syrin e diellit të lodronte nëpër degët e pemëve të larta para ballkonit. U rrua me shpejtësi. Xhaketën në dorë, bllokun e fletëzuar të kujtimeve në xhepin e saj. Kontrolloi zarfin. Aty ishte. I vjetër, i zverdhur, i rrudhur. E rifuti përsëri në xhep me kujdes.

Ulur në sedilje, me sytë nga dritarja e hapur e trenit, ku pamjet iknin me shpejtësi, mbante bllokun në prehër dhe përpiqej të mblidhte me kujdes rrënojat e kështjellës së bukur, të ngritur në zemrën e tij vit pas viti. Një krrokamë e çjerrë si turjelë iu fut në tru dhe ia rrëzoi bllokun nga prehri. Nuk u përkul ta merrte. Jo. U ul në gjunjë dhe me pëllëmbë filloi të fshinte dyshemenë sikur tërhiqte pranë vetes grimcat imagjinare të asaj kështjelle, të shkatërruar aq thjesht. Vetëm me dy fjalë.1)

-A mund të të ndihmoj? – pyeti bashkudhëtari i vetëm, i detyruar nga numri i biletës të jetë fqinji i tij për orët e udhëtimit të gjatë. Si duket shikimi dhe veprimi i tjetrit i ngjallën dyshime. E mori bllokun në dorë. Me dorën tjetër nxori nga çanta, që mbante mbështetur pas vetes, një kuti të vogël të zezë, shtypi një “krak” fare të lehtë dhe e mbajti shkujdesshëm.

Treni ndaloi në një stacion. Pasagjerë zbritën. Hipën shumë pak. Andej poshtë kishte gjithnjë më pak lëvizje.

– Kisha një shërbim pune, – tha bashkudhëtari, – për gazetën. Tani po kthehem. Kam gruan në maternitet. Ka probleme me albuminën. Nuk është shumë e re. Është lindja e parë. –

Ia lëshoi bllokun e fletëzuar tjetrit në prehër. Hodhi shikimin e menduar jashtë dritares, ku pamjet iknin, iknin me shpejtësi.

– Nuk do të nisesha, po të mos ngulte këmbë ajo. Atje më rri mendja. Nisu, – më tha, – kur të kthehesh mbase do të -……

U kthye drejt.

– Halle – halle kjo jetë, halli – hallit nuk i ngjet. –

U trondit kur preku shikimin e tjetrit. Lëvizi në sedilje. Tjetri ndoqi me sy fluturimin e një zogu. Pa vëmendje nisi të këndonte nën zë këngën “Nesër”. Pak nga pak ngriti zërin që po ia humbiste zhurma e fortë e rrotave të trenit.

– Je këngëtar? – pyeti fqinji sy e veshë. – E njoh këtë këngë. E kam dëgjuar shumë vjet më parë. Ka një tingull -…… E la fjalën në mes.

– Është lindja e parë, – vazhdoi i menduar, – nuk është edhe e re. Ka albuminë. Ka improvizuar edhe nina – nanën e parë. -………

Dyshimi i tij i pashprehur iu ngul tjetrit në zemër. Ai e pa sikur deshi t‘i futej pas ballit. Fqinji lëvizi në sedilje përsëri dhe kërkoi vend për shpatullat.

– Më mbeti e pakënduar kjo këngë, – tha tjetri.

“Krak – u” i lehtë u dëgjua sërish nën dorën e fqinjit.

– Nuk e kam parë kurrë. Jo, mbase e kam parë, po nuk e kam njohur. Kam vetëm një foto. Si do të jetë tani? – tha tjetri.

Dhe futi dorën në xhepin e brendshëm të xhaketës. E nxori së bashku me zarfin, një gjethe të verdhë vjeshte, të vjetër, të rrudhur. E pa gjatë atë foto të vetme. Fqinji rrinte me shpatulla mbështetur në sedilje. Shikimet u kryqëzuan. E mori foton sikur të merrte një hajmali. Ky gjest e preku tjetrin. Iu bë i afërt fqinji i rastit. E pa atë foto. Dora tjetër futi në çantë kutinë e vogël të zezë. E pa përsëri foton, sikur deshi t’ia kapte shikimin pak ultas. Ç’shihte, vallë ajo, kur e bëri atë foto? Ia ktheu tjetrit me të njëjtin kujdes.

– Vajzë e qetë, – tha.

– Sa vjet kanë kaluar nga letra e parë? Gërmat e saj pothuaj janë fshirë. Një miqësi e çuditshme. Vjen një letër nga një qytet i largët. I adresohet një numri të regjistrit të klasës sime, numrit tridhjet e tre, mua. Letrën ma dorëzoi mësuesi i gjuhës ruse. –

Fqinji ia hoqi sytë. Sikur e dogji fytyra e tjetrit. I hodhi jashtë për t‘i freskuar pak në gjelbërimin që ikte me shpejtësi nga dritarja e hapur e trenit.

– Letrën e hapa me kureshtje, hodha sytë në fund të saj dhe e mbylla menjëherë. Në fytyrë m‘u ndez zjarri. –

– Lexoje me kujdes në shtëpi, – tha mësuesi, – mos harro t‘i shkruash që poezia jote “Nesër” është botuar në almanakun e qytetit. –

Fqinji zbërtheu edhe kopsën e dytë të këmishës gri, sikur kërkonte ajër të freskët për gjoksin e tij.

– Pas darke u ula t‘i shkruaj shoqes së panjohur nga qyteti i largët, ku po shkoj tani. Ishte dy vjet më e madhe, i binte pianos, këndonte me zë të lehtë. Në zarf kishte futur një fletë muzike mbushur me nota, sipër të cilave unë rrokjezova vargjet e poezisë sime “Nesër”. E kishte lexuar atë poezi dhe po përpiqej ta kthente në këngë. Do ta ripunonte e do ta plotësonte gjersa t‘i gjente vijën e duhur melodike. –

– Këngën që dëgjove, – iu drejtua syve të fqinjit që iu dukën të njomur, – që ti e njihke. –

Heshti. Me fletët e bllokut në dorë u zgjat në dritare. Era e fortë ia hodhi fytyrës, i flakëriti brenda vagonit dhe ato fluturuan si zogj të vegjël të verbër. Fqinji kapi një zog në fluturim. Pa e shikuar ia zgjati. Tjetri i tha ta lexonte. Në sytë e fqinjit nuk kishte kureshtje. Ishte fleta me numrin tridhjetë e tre. Në qoshe të saj, një zog i vizatuar dobët, me krahë të thyer, në rënie.

– E kuptoj, o mik, dhimbjen tënde. Po nuk kuptoj si është krijuar, pa e parë, pa ia dëgjuar zërin, pa ia prekur flokët. –

Tjetri i hodhi fqinjit një vështrim të çuditur. Në gjithë këta vjet, s‘i kishte shkuar mendja që “atë”, dhe shtrëngoi foton në zemër, nuk e kishte parë, nuk ia kishte dëgjuar zërin, nuk ia kishte prekur flokët……….

– Por e kam dashuruar, – tha, – e ndiej brenda vetes. Lexo ç‘kam shkruar për të. –

I tregoi fletën që mbante në dorë. Gjithë llavën e vullkanit të zemrës së tij e kishte gërmëzuar në atë fletë. Gjithë melodinë e zemrës së saj, ajo e kishte hedhur në pentagramin e shpirtit. Fqinji lexoi në heshtje. Pastaj lexoi me pak zë. Treni po arrinte në stacionin e fundit. Kur të zbrisnin udhëtarët, ai do të futej në linjën e vdekur për të pritur lindjen e agimit, që për të, do të vinte sërish… sërish…

-Do të të ftoja në banesën time,- tha fqinji, -po mungesa e gruas,-… zëri iu drodh… -Ajo është në maternitet. Më duhet të jem atje. –

Tjetri nuk arriti ta falenderonte. Celulari e lajmëroi fqinjin me një tingull të përvajshëm. Dëgjoi vetëm pak sekonda. Celulari u rrëzua. Vështrimi i tij ngriu në sytë e tjetrit.

– Vajzë, – tha.

Tjetri e kuptoi që gruaja e tij kishte lindur vajzë. Fqinji i preku gjurin.Në dorë vazhdonte të mbante fletën me numrin tridhjetë e tre, me zogun e vizatuar dobët në qoshe të saj, me krahët e thyer, në rënie.

– Ajo tani është ky zog këtu, – tha, – e nisi fluturim – rënien e saj. Po nuk ma la çerdhen bosh. Më la aty një zog të vogël…… Kurse për ty më ka lënë një letër. E mbaj në xhep prej disa muajsh duke shpresuar të mos e postoja kurrë……. –

Treni, me gulçima, po bëhej gati të futej në linjën e vdekur, për të pritur lindjen e agimit që do të vinte sërish, sërish, sërish……

Po për “atë” nuk do të kishte më agime. Ajo shkoi duke lënë pas një jetë të brishtë, cicërima e së cilës do të lidhte me nyje dashurisht të pazgjidhshme dy zemra!!!!!!!

1)Mos eja!

E mërkurë 25 gusht 2010 ora 15:00

VIKTORIA XHAKO

(ZHORZH SAND)

“DORA E JETËS” botuar në maj 2012

About Post Author