Ylli Pollogoti:Bukuri që rri syve


Ylli Pollogoti

 Njê natê e gjatê, si

 mur ra mbi mua

 dhe kêngê atê

 fundvere, u bê njê

 serenat melankolike,

 vêshtrimin mê mbyste

 loti i fshehur,

 qante zêmra…

 Qyteti, njê hapsirê e

zorshme…

 era, herê mê

pêrqafonte e herê mê

trêmbte

, njê herê bashkê

me shtêrngatên,

 kur buzêt e njoma

 nisên cikjet,

mê pêrplasên…

 Bukuria mbeti syve

dhe kur jeta ma fshehu

 jetê iu bê êndrave

afrohej si dashuri zêmre

qeshnin sytê,

mê verbonte bukuria,

qê i dorzohej dashurisê…

 Vêrtet, e mundimêshme

dhe pse me thinja

ma shtonte etjen ç’rregullime

nisi frymêmarrja

 ç’mê tha,

 se dêgjova

kur buzêt mi afroj,

si marrveshje

e heshtur…

Ajri digjte gêrmat e fjalêve

 nêr buzêt e kafshuara,

qê çmalleshin nga vitet fshehur…

afshi vêrtitej syve e

 tretej shikimit malluar.

 Zogjtê,

 herêt kishin

 nisur kêngêt

pranverore,

bashkê me shpresên

 time…

JANAR – 2020 – ——–

About Post Author