Zoti tjetër-Ligor Stafa


Mund të jetë një imazh i 1 person, plazh dhe oqean

I lodhur nga Zoti i vërtetë, që e qorton vazhdimisht, që i flet me shembëlltyra, njeriu përpiqet të kërkojë, të krijojë, të zgjedhë një Zot tjetër. Atë që e josh me fjalëpërkëdhelje. Atë që e lejon të bëjë ç’të dojë.

Zoti tjetër të shfaqet papritmas, si një kamerier i shkathët, që nuk të lë kohë të shohësh menunë: – Përshëndetje! Mund t’ju shërbej? Kemi rizoto me fruta deti, tavë dheu, sallatë të artë, spaghetti napolitana, fileto salmoni, perime zgare, tru me patate, levrek furre me perime. Kemi verë Cabernet, Merlot, Sangiovese. Kemi birrë Corona, Heineken, Moretti. Ëmbëlsirat i keni falas.

Ja, ai vjen pranë meje kur unë meditoj, kur tentoj të shkruaj: – Do që të bëhesh i famshëm? Do që librat e tu të jenë më të lakmuarit? Ti mund të shkruash se çfarë mund të ndodhë pas shumë vitesh. Unë do të të tregoj ngjarjet e ardhshme. Dëgjo këshillat e mia dhe ti do të shkëlqesh si shkrimtar, si orakull!

Pas disa ditësh Zoti tjetër më fton të udhëtojmë së bashku në ishullin e sirenave. Unë shpalos hartën që e mbaj me vete: Po afrohemi për kah ishulli Anthemoessa.

Ecim nëpër ca zigzage me kalldrëm, më pas nëpër një park cicërimash.

Më në fund shfaqen para nesh vështrimtundimet e tre sirenave. Afrohet pranë tyre Zoti tjetër: – Ky ështe miku ynë për të cilin ju kam folur, Shkrimtari i Madh.

E para (me harpë në duar): – Përshëndetje, Shkrimtari i Madh! Unë jam Peisinoe.

Unë i buzëqesh sirenës Peisinoe.

E dyta (me një dorëzgjatje të veshur me tinguj): – Unë jam Aglaofa. Thonë se këndoj bukur

I puth dorën sirenës këngëtare. Afrohem te sirena tjetër.

– Unë jam Telxiepia, – prezantohet ajo dhe kalon gishtërinjtë mbi vrimat e një flauti të fildishtë.

Bëj një kokëpërkulje për sirenën Telxiepia.

Zoti tjetër (duke qeshur me të madhe): – Shkrimtarin e Madh mos e përpini! E kam sjellë këtu të frymëzohet e të shkruajë kryeveprat e tij.

Me një vështrim për kahkushediseku Zoti tjetër flet zëultas: – Më falni, por më duhet të largohem. Kalofshi bukur, miqtë e mi!

Ndihem mirë në shoqërinë e sirenave. Ato më ftojnë të ndjek muzikën e tyre. Ndiej një rifreskim të trupit nga vibrimet e ëmbla që lëshon harpa, nga zëri magjepsës i sirenës Aglaofa, nga fishkëllimat dehëse të flautit prej fildishi.

Ndihesh si një marinar i lodhur nga lundrimet e gjata. Pamja e tyre magjepsëse dhe mistertingujt të bëjnë të harrosh lundrimet e ardhshme. Të bëjnë të harrosh gjithçka e të ngelesh këtu. Një i burgosur i lumtur në këtë ishull të frikshëm.

Në vijimditët zhytem në heshtje çfardo. Jo në heshtje filozofike.

Aglaofa fillon nga pyetjet: – Do recitosh ca vargje nga poezitë e tua?

Unë hesht. Pastaj përtypem me ca “hëm”.

– Po apo jo?

Unë nis të recitoj. Peisinoe më shoqëron me harpë. Telxiepia dhe Aglaofa më shoqërojnē me sy.

Hera-herës më çarmatosin me butësinë e tyre, me spitullimet e tyre. Kanë filluar të shpuplohen. Nuk përngjasojnë me sirenat e legjendave.

Në heraherë më ngjasojnë me një bukuri vdekjeprurëse. Shfaqen të paparashikueshme, tekanjoze, shkatërruese, krijesa të egra ktonike.

Ka filluar t’më çudisë ndryshimsjellja e tyre. Ka filluar t’më trembë prania e tyre. Përse përpiqen në çdo mënyrë të mundshme t’më mërzisin? Ku të kem gabuar unë?

Mbase ato lexojnë padurimshenjat e mia kur detyrohem të dëgjoj tralalatë e tyre gjer në mesnatë. Mbase ato pikasin mërzinë time nga disapyetjet e tyre. Egërsohen shume kur unë hesht.

– Të pëlqen muzika? – pyet Aglaofa.

Unë hesht. Duhet të përgjigjem patjetër?

– Po apo jo?

– Jo çdo muzikë. Më pëlqejnë The Beatles, Adele, Andrea Boccelli, Dulce Pontes, Chris Rea.

Ndalem.

– Mund të përmend edhe këngëtarë të tjerë.

– Po tallesh? – pyet ngritjevetulla e Aglaofas.

Në një nga siçdombrëmjet më afrohet Telxiepia:

– Eja të vallëzojmë, shkrimtari im!

Të ngrihem? Mund të egërsohet po të refuzoj. Do fillojë të çirret. Harbimi i saj lëshon ca klithma histerie teksa ngjeshet pranë meje.

– Më shtrëngo pranë vetes, miku im! – fërshëllen flautistja. Arrij t’i përgjigjem me një lehtasshtrëngim. Gjysmëtrupi im po mbulohet me pupla zogjsh? Nuk duroj dot më kështu. Nuk duroj dot më.

Në një nga ditët e kurrizqelqta më thërrasin:

– Eja Shkrimtari i Madh, do të shkojmë te shpella e sirenave.

– Hëm! Në rregull. Nuk vonohem.

Në thellësitë e errëta të shpellës mes mosbesimpamjes shoh një imazh: sikur copëtohet vetja ime dhe bëhet një mozaik numrash transhendentë, forcash të panjohura dhe krijesash të egra.

Këto bukuri vdekjeprurëse më tregojnë me një kënaqësi të llahtarshme skeletet e njerëzve të copëtuar prej tyre që ishin bërë njësh me stalagmitet.

Ku është Zoti tjetër? Më la në këtë ishull të mallkuar, rob i këtyre krijesave me koke gruaje dhe trup zogu. Dhe kaq.

Ndihem si një mutant i rrethuar nga ca kurthe të padukshme. Dua të takoj Zotin tjetër. T’i kërkoj një shpjegim, një dekodifikim të këtij ngërçi që më shkakton dhembje. Ai kalon pranë meje (m’i paska lexuar mendimet) duke shkelur syrin e djathtë me një “vazhdo kështu, je mirë”.

Afrohem te gardianet e mia mizore. Hedh sytë drejt tyre. Kanë një fuqi që të magjeps e njëherazi të frikon.

Janë vërtet pjesë e botës sonë apo kanë mbirë nga legjendat?

– Këndo një këngë për ne! – më drejtohet Telxiepia.

Heshtje nga unë.

– Do këndosh apo jo?

– Mirë, ja, një minutë!

Mbyll sytë. Duke pritur shndërrimin në një send a insekt ia marr një kënge me zë të çjerrë. Kjo nuk është këngë, por trupi im i xhindosur i zjarrtë që shkrin nga mërzia.

Në lehtazihapjen e syve shoh sirenat që po shndërroheshin në grazogj.

Po merrnin pamjen e tyre të vërtetë?

Ishte një paralajmërim i zemërimit të bukurive?

– Mjaft, mjaft! Kërkon të na sfidosh si Orfeu, si Odiseu? Kështu? Prit dënimin tonë, Shkrimtari i Madh!

U bënë shenjë rojave të tyre, ca shkabave me pendë të hirta në të kuqërreme. Ato m’u vërsulën nga të gjitha anët, me sqepat e kthyer e me kthetrat e forta. Trupi im po mbushej me plagë që kullonin gjak. U shtriva përmbys në tokë, që të mos më shihnin fytyrën tek klithja nga dhembjet.

Kaq ishte? Mes sybuavitjes pashë se shkabat ishin larguar. Pashë çmendurivështrimet e sirenave drejtuar kah unë.

– Ngrihu dhe shporru që këtu, Shkrimtari i Madh! Mjafton me kaq. – më drejtohet me gjithëzemërim Aglaofa.

Ku humbi zëri i saj i ëmbël?

Ngrihem me mundim të madh, me picërrimvështrimin kah valët blu.

Përfytyroj Zotin tjetër që më shikon me përvuajtje, me sypërlotje. Mbase nuk e ka të lehtë të zgjedhë. Kthej kokën pas. Përse fytyra e tij është e veshur me ngërdheshje? Përse? Po më braktis Zoti që unë kërkova, krijova e zgjodha?

Nëpër kuturuecjen time dëgjoj një zë fare pranë meje: – Eja bir, eja! Largohu sa më parë nga ky vend! Çlirohu nga paudhësitë!

Shoh të rrethuar nga një shkumëdritë fytyrën e një peshkatari të njohur. Krahu i tij i djathtë më tregon një shteg për kah bregu, për kah një varkë që me ngadalëpërkundjen e saj më pret për lundrim.

– L.S.

* * *

THE OTHER GOD

Weary of the true God, who constantly reproaches him and speaks to him in parables, man seeks to create and choose another God — one who entices him with sweet words and allows him to do as he pleases.

Suddenly, the other God appears, much like an adept waiter who doesn’t allow you time to glance at the menu. He says, “Greetings! How may I assist you? We have seafood risotto, lamb stew, golden salad, spaghetti Napolitana, salmon fillet, grilled vegetables, lamb’s brain with potatoes, and sea bass baked with vegetables. For drinks, we offer Cabernet, Merlot, and Sangiovese wines, as well as Corona, Heineken, and Moretti beers. Desserts are free of charge.

Yes, he approaches when I meditate, when I try to write: “Do you wish to become famous? Do you desire your books to be highly sought after? Write about what will happen in the years to come. I can reveal the future events to you. Follow my guidance, and you’ll shine both as a writer and an oracle!”

A few days later, the other God suggests a journey to the island of the sirens. As we embark on our voyage, I unfurl the map I always carry and trace our course. “We are approaching Anthemoessa,” I inform him.

We walk along cobbled zigzags, then through a park filled with chirping birds.

Finally, the spellbinding gazes of three sirens materialize before us. The other God approaches them, declaring, “This is the friend I’ve spoken to you about, the Great Writer.”

The first, cradling a harp in her hands, says, “Greetings, Great Writer! I am Peisinoe.”

I smile at the siren, Peisinoe.

The second, extending her hand that seems to shimmer with musical notes, declares, “I am Aglaofa. They say I have a beautiful voice.”

I kiss the hand of Aglaofa, the singing siren, and then step closer to the next.

“I am Telxiepia,” she introduces, running her fingers over the holes of an ivory flute.

I bow my head in acknowledgment to Telxiepia.

The other God (laughing heartily): “Don’t overwhelm the Great Writer! I’ve brought him here to be inspired and to pen his masterpieces.”

With a distant glance towards who knows where, the other God raises his voice, “Forgive me, but I must take my leave. Have a great time, my friends!”

In the company of the sirens, I feel at ease. Their music beckons, and I’m drawn in. The gentle vibrations of the harp refresh me, Aglaofa’s enchanting voice captivates, and the intoxicating trills of the ivory flute mesmerize.

Feeling like a sailor weary from long voyages, you’re ensnared by their captivating sight. Their mysterious sounds make you forget about future journeys, about everything else. You’re drawn to the idea of staying, becoming a joyous captive on this haunting island.

In the following days, I get engulfed in a profound silence. Not a philosophical one, but a silence born of reflection, of emotions too deep to articulate.

Aglaofa starts with her inquiry, “Will you recite some verses from your poems?”

For a moment, I remain silent, weighing the request. Clearing my throat with a few “ahems”, I finally meet her gaze.

“Yes or no?”

Taking a deep breath, I begin to recite. Peisinoe enhances my words with the soft melodies of her harp, while Telxiepia and Aglaofa lend the weight of their attentive gaze.

Now and then, they disarm me with their gentleness, with their coquetry. Gradually, they begin to shed their feathers, no longer resembling the legendary sirens.

Yet in those fleeting moments, they embody a deadly beauty. They transform, becoming unpredictable, capricious, and wild—true chthonic creatures capable of destruction.

Their behavior has shifted, and I find myself increasingly puzzled by it. Their once captivating presence now begins to unsettle me deeply. Why are they going out of their way to vex me? Have I erred in some way?

Perhaps they’ve noticed my growing impatience, forced as I am to endure their lilting melodies deep into the night. Maybe it’s my evident irritation at their never-ending questions that they’ve picked up on. My silence, it seems, agitates them greatly.

“Do you like music?” Aglaofa inquires.

I hesitate. Do I really need to answer?

“Yes or no?”

“Not all music. I enjoy The Beatles, Adele, Andrea Bocelli, Dulce Pontes, Chris Rea,” I respond, pausing for a moment before adding, “There are other artists I could name.”

“Are you mocking?” Aglaofa questions, arching an eyebrow.

On another usual evening, Telxiepia draws near:

“Come dance, my writer!”

I weigh the decision. If I decline, her anger might be swift and intense. I can almost hear the potential shrillness of her scream. With a hint of desperation, she presses close, her voice verging on a wail.

“Tighten me close to you, my friend!” whispers the flutist. I manage to respond with a faint embrace. Is half of my body covered in birds’ feathers? I can’t bear it any longer. I simply can’t.

On one of the glassy-backed days, they call out to me:

“Come, Great Writer, we’re heading to the sirens’ cave.”

“Ahem! Alright. I won’t be late.”

In the dark depths of the cave, amidst disbelief, I see a vision: as if my very being is fragmenting and transforming into a mosaic of transcendent numbers, unknown forces, and wild creatures.

These deathly beauties, with a perverse delight, show me the skeletons of those they’ve dismembered, who have now become one with the stalagmites.

Where is the other God? He left me on this cursed island, a prisoner to these creatures with the heads of women and bodies of birds. And that’s the extent of it.

I feel like a mutant ensnared by unseen traps. I yearn to meet the other God. To demand an explanation, a decoding of this quandary that causes me such pain. He passes by me (as if he has read my thoughts), giving me a wink with his right eye and a gesture that says, “Keep going, you’re doing well.”

I approach my grim guardians, casting my eyes upon them. They possess a power that both bewitches and terrifies simultaneously.

Are they truly part of our world, or have they risen from legends?

“Sing a song for us!” Telxiepia beckons.

Silence from me.

“Will you sing or not?”

“Alright, just a moment!”

I close my eyes, anticipating a transformation, perhaps into an object or an insect. Then, I begin to sing in a raspy voice. It’s not truly a song, but the fervent burn of my exasperated body melting from sheer distress.

Upon slowly opening my eyes, I see the sirens transforming into mythical bird creatures.

Were they revealing their true forms?

Was this a forewarning of the wrath of these beauties?

“Enough, enough! Do you aim to challenge us as Orpheus did, as Odysseus? Like this? Await our punishment, Great Writer!”

They signaled their guards, eagles with sharp, crimson grey feathers. They attacked from every direction, with pointed beaks and powerful talons. My body filled with wounds that bled profusely. I collapsed face-down on the ground, hiding my face as I screamed in pain.

Is that all? Amidst my daze, I noticed the eagles had departed. I caught the deranged gazes of the sirens directed at me.

“Rise and be gone from here, O Great Writer! Enough of this,” Aglaofa firmly addressed me.

Where had her sweet voice vanished to?

I rise with great effort, casting a fleeting glance towards the azure waves.

I envision the other God observing me with empathy, with sorrow. Perhaps He faces a difficult choice. I turn my head back. Why does His face bear such distress? Why? Is the God whom I sought, shaped, and chose forsaking me?

Amid my confusion and on my haphazard walk, I hear a voice close to me: “Come, son, come! Flee from this place as quickly as you can! Free yourself from these diableries!”

I see, surrounded by a luminous mist, the face of a familiar fisherman. His right arm points me towards a path to the shore and a boat gently rocking, waiting for my embarkation.

(English translation by Ukë ZENEL Buçpapaj)