Liljana Furrxhiu
PO VJEN VITI I RI
Babai vononte te vinte diten e fundit te dhjetorit. Ajo dite behej shekull i zemeruar. Nuk mbaronte…Si kone e llastuar vija verdalle. Imitoja Bjondin, qenushin tim. Sa i ndiente eren babit si tufan i finte dhjetra here verdalle pusit, pastaj rrokulliseshe ne pluhur i lumtur. Ai ne pluhur, une mbi bare e benim si te cmendur te dy. Nena berrtiste:
– Boll, se na felliqe! Nuk je goce ti! Cun harram je!
Ohuuuu! E kishte ne terezi ajo, tjeter gje mendoja une. Prisja dhuraten e Vitit te ri nga duart e tim eti.
Duar me kallo, si toke e krisur, me brenga, me inate, qe bashke me cizmet terhiqeshin mbi shpinen e lemuar te ngrices, si trup i vrare.
Ora, si per inat imitonte breshken.
Breshke e dehur, qe ma merrte shpirtin e vogel.
Koha e endrres sime anemike tirej zbathur. Ne majen e gjembit te xinxifes, qe ne thember, si per qejf ngulur vallezonte ironia e femijerise.
Femijeri ne kohe urie. Ngopeshe me nje kokerr ulli e nje spece turshi.
Trahanaja ishte lluksi i dites dhe dhimbja e barkut tim pasoja.
Afronte mbremja. Hija e tim eti ne kthesen e Gjonasit, ma bente me dore. Po ngjizej casti me genjeshtar i asaj dite. Im at, si profet do fuste doren ne xhep, do nxirrte kukullen
plastike. Kukull pa floke, pa qerpike,
lakuriqe, si e verteta e pavertete e atyre diteve. Perlotesha! Kukull shemtaraqe? Pse kukulla ime ishte qerose? Mamaja me bente kukull me te bukur me nusken e misrit! Me kengjill i bente sy, vetulla, mustaqet e misrit floke. Me mire ajo, se kjo qerosja lakuriqe!
Aq zgjaste mrekullia e festes. Feste e varfer. Feste pa feste. Me tavoline endrrash te shuara. Yjet shuheshin para lotit tim, qe enderroja kukull me floke.
Askush s’me kishte shpjeguar mua, verdhacukes naive, qe festat jane qerose ne fshatin e varferise. As drita nuk ka. Kandili me vaj ishte lluksi romantik. Catite tjegullthyera, rrogozi ne mes te shtepise, si plak i lodhur,
pasqyra e krisur nga termetet e ideologjive, bindjeve me frike ishin pasuri.
E ardhmja, i ngjante kukulles, pa floke, pa qerpike, e frikshme. Kukulla dge gojen e kishte te ngjitur, pa dhene, pa ze, si shumica e njerezve qe jetonin perreth. Dhe dordoleci i misrit ishte me simpatik se ajo.
Ne ditar nuk duken me ato dite. Ca pika loti nga kukulla qe donte floke e une qe doja kukull me floke, u fshine…
