Piktura nga Ruzhdi Keraj
Rri aq kohë me veten
sa mundem me kalu mërzinë e zhurmës
më janë lodhë veshët nga urrat
më ashtë lodhë mendja prej rrenave
vetmija asht e imja edhe pse ma prishin
lojnat e fmijve nganjiherë
ashtë zhurmë e bukur pa t’bërtitunat
e nanave e basin e baballarve
rri me veten dhe shfletoj kujtimet
disa i shkrujl
me ja lanë dikuj nëse i lexojnë…
rri shpesh me veten.
E ndalë kohen
dhe e thyej në copa
ngjajnë si pasqyrë e thyme
copat e jetës time
jeta e thyme në prizma të vegjël
diku shef dritë diku qiell
diku terrohet
shef dhe veten të pikturumë
alla Pikaso goja në vesh e syni
mbi ball
E ndalë kohen
dhe si lypsar kërkoj
copat e hedhuna
janë copet e jetës time
që kanë mbetë në
copa pasqyre.
….pak fjalë qenë
pak rrokje
e rrena u shthurrë
në pak fjalë
vetëm nga dy rrokje
si dy ura zjarri
dogji veten
miqsi e rreme
pak fjalë qenë
me peshen e malit
që kërkoi t’më krruste
t’më rrëxonte
nga dy rrokje
pashë driten
dhe qesha fort
me fjalen
e ka rrenë rrenen…
thashë
dhe u largova pa kthy kryt
i lashë hijen…
