STACIONI I FUNDIT I TRENIT
Stacioni i fundit i trenit, në muzgun që po bie,
ka marrë ngjyrën e hirtë të një kujtimi të vjetër,
ku dritat fiken ngadalë mbi muret plot hije,
dhe shpirti im ndihet i huaj, si në një botë tjetër.
Aty ku udhëtimi mbyllet dhe shinat më s’vazhdojnë,
valixhet më peshojnë rëndë nga lodhja dhe vetmia,
orët e vjetra në mur me heshtjen po bisedojnë,
kur dita ime shuhet ngadalë dhe fshihet kaltërsia.
Por sapo shkel në tokë, një dritë e re po lind,
dhe dielli i artë shpërthen përmbi stacionin e vjetër,
çdo hije e së shkuarës me gaz tani po më bind,
se ky nuk është një fund, por faqe e një flete tjetër.
Me hapin plot gëzim drejt rrugës së re po nisem,
ku qeshin lulet në fushë dhe jeta më fton me hare,
teksa nga gjumi i gjatë plot hov dhe shpresë po zgjohem,
stacioni i fundit më dha një qiell të ri pa re!
