Ku deti Jon puth me delikatësë bregun,
E dielli ulet ngadalë mbi Korfuz,
Aty e gjeta unë parajsën dhe shtegun,
Ku çdo kujtim të kthen buzëqeshjen në buzë.
Sarandë, dashuri që nuk mbaron,
Në valët e tua mbytet çdo mall,
Çdo rrugicë e vjetër natën më fton,
Si një premtim që mbetet gjithmonë i gjallë.
Nga lartësitë e Lëkurësit të vjetër,
Ku era flet me histori e me amshim,
Unë e di mirë, nuk ka vend tjetër,
Që t’i falë kaq paqe shpirtit tim.
Ksamili me ishujt si margaritarë,
Valët e kaltërta që shkëlqejnë si flori,
Për ty, o qytet, unë jam një shtegtar,
Që kthehem gjithmonë tek e njëjta dashuri.
Edhe kur larg teje më çon ky fat,
Në ëndrrat e mia ti je si një zgjim,
Me ujin e ftohtë te Syri i Kaltër mbeta i etur,
Se ti je Sarandë, përjetë frymëzimi im!
Xheva Salihaj
Sarandé 2026 gjatë pushimit verorë në shetitoren e mrekullisë të saj
