PËRLOTJA E GJYSHIT
NGA PANAJOT BOLI
Mbremjes,një shkemb u shkul nga gjoksi i malit
Me zhurmë vajtimi u rrokullis tutje në humnerë
Një heshtje frike sundoi dhe një ofshamë mali
U tremben dhe zogjtë në fole e u ngriten në erë
Me zhurmë vajtimi u rrokullis tutje në humnerë
Një heshtje frike sundoi dhe një ofshamë mali
U tremben dhe zogjtë në fole e u ngriten në erë
Nuk është shenjë e mirë,tha gjyshi i shqetësuar
La lugën e gjellës mbi sofër e u ngrit në këmbë
U merakos për kaun e plakur që e nisi në kullotë
Të urtin,Balash,me gojën rrudhur,me pak dhembë
Herët na u ngrit dhe rrugën mori lart për në mal
Nën një lis e gjen me sy të perenduar kaun e gjorë
Kthyer kokën nga ara e madhe poshtë në goricë
Që e leroi një jetë me mundim në shi dhe deborë
Nën lis gërmoi gjyshi,siç leroi arën kau i shkretë
Në trug i gdhendi një kryq të madh si mbi varr
I vuri mbi kokë jastekun e butë që i vinte në qafë
E iu lut degëve ta mbronin nga shiu e era e marrë
Dhe gjyshi i përlotur zbret te ara e tij në goricë
Në trastën e hirtë hedh ca grushte dheu të bëkuar
Mbi varrin i shkund si një spekatje lamtumire zie
Për Balashin e urtë punëtor,për kaun e tij të uruar.
Në trastën e hirtë hedh ca grushte dheu të bëkuar
Mbi varrin i shkund si një spekatje lamtumire zie
Për Balashin e urtë punëtor,për kaun e tij të uruar.
