Ardhmëria je ti
Lundrova përms fortunave
nëpër eqeane dhe detra
eca pingul mbi vargmale
nuk u përmbysa erdha
kam kalue edhe më tepër
se sa njeriu mundet
zjaret e qeta më prinë
arita në qytetin pa dyer pa dry
fëmiu qante në pragun e shtëpisë
do t’a ngrohë thesari
deri sa të kalojë nata
zjari i qetë i trupit tëndë
do t’a tejkalojë majën e mprehtë
të dihet se rrugët n’a prinë
kurajon e gjej në trupin tënd
trupi yt shtëpia ime është
syri yt i gjelbërt si dëshira e shkretirës
buzët si vargmalet e Sharit
flokët si dujë kashte pas shpine
lodhja s’ta shtrembëron kurizin
vëmendjen me ndërgjegje të pastër
çmimi i lartë për një grua
jeta nuk të theu,i përjetove si vigane
si hero mbi fortuna tek ti do të ari
edhe pse i kalova ruget në terr
drita s’mu largoheshte nga syri
ajo i kujton fjalët e vjetra
se pranvera nis me shi
dhe se ditët lodhen luhatshëm
kujtojme ato orët qe s’kthehen
kur ishim bashkë nuk shiqoheshim në sy
do t’ë kujtojme se u deshtëm tinëz
por se akoma duhemi qëndrueshëm
si anija qe lidhet në liman me spirancë
që të mos i bëhet pre fortunës
në këtë vend fortunat zgjohen befasishëm
pëllumbi në dorë i iku Skifterit
grabitqarët befasojnë në pritë
edhe pse e kthej shpinën lamtumirë s’them
lundroj në detin e ëndrrave i cili është pa ngjyrë
në këtë det është vështir të notoj
ruga për te e dashura është e vështirë
nuk jam engjull me krah të fluturoj
jam njeri me dy duartë që të të ledhatoj
edhe sakrificat për ty i zbukuroj
nuk lidhem për ate që s’është e imja
ngase nuk kam boshllëqe në kujtesën time
shiqimin e kam të pastërt si ujë burimi
lumturinë vet e ndërtoj dhe e përjetoj
fati rin pas dere,duhet vetëm t’a hapi
të hyjë brenda e t’a ndriçojë errësirën
ty të konsideroj si Dielli i ditëve të mia
sa kam mall për ty nuk ka deti valë
mos ngjalli tepër shpresa,mos vdes i zhgënjyer
mos raskapitem për ate që s’është akoma e imja
gjer më tani jetën e kam me tepër kolorite
rudhat në fytyrë i kam dëshmi
gjurmët më janë damkosur.
dhe nuk mundet t’i fshijë asnjë stuhi
vetëm dora yte e ka atë dhunti mrekulie
nëse bëhesh e imja nuk do t’a kërkojmë
ardhmërinë,ardhmëria je vet ti.
Nexhat Bexheti
Përpara e rinisë
Rinia,një flakë që ndriçon në ardhje
Një ëndërr e madhe në çdo zemër
Me shpresë dhe guxim,ajo ecën përpara
Një udhë e re,një histori për të shkruar
Ëndrrat fluturojnë si zogj në qiell
Këngë të reja, zëra të rinj shpërndahen
Rinia është energji,është pasion
Një moment magjik,një shpërthim
Në sfida dhe pengesa,ajo gjen forcë
Me besim në vetvete,çdo hap është art
E ardhmja është e saj,si një libër i hapur
Me faqe të bardha,gati për t’u shkruar
Rinia është shpresë,është guxim
Ajo ndjen dhimbjen,por gjithashtu gëzimin
Me një zë të fortë,ajo kërkon të dëgjohet
Në çdo zemër,një flakë që ndizet
Të rinjtë janë ndihma e botës
Një burim energjie,një valë ndryshimi
Me ëndrrat e tyre,ata krijojnë
Një të nesërme më të ndritshme,një jetë më të bukur
Nexhat Bexheti
