Edlira Llukacaj
Askush nuk e njeh më Mona Rozën!
Përveç të varfërve si ne,
Epo, mirë.
Fshehur në një cep larg botës,
Rrugës për në ekstrem….
Trëndafilat e artë na bëjnë të kemi mall.
Qirinjtë tanë janë fikur,
Shikimi ynë është tek mosha.
Ah, Mona Roza!
Çfarë kuptimi ka nëse na mungon?
Fjalët janë tharë,
Sytë janë tharë,
Nëse qielli i lagësht – çfarë e mirë…
Gjoja po buzëqeshnim
Duke kënduar këngë në errësirë
Me tingujt e lënë nga plumbat e asaj nate
Me shënimet.
Duke dëgjuar këngët e heshtjes,
Dhe çdo gjë tjetër mbetet pas.
Askush nuk e mban mend më Mona Rozën
Përveç nesh.
E kemi ne
Tani e kuptuam
Pse të vdekurit shkruajnë ende poezi?
Pse janë të vdekur ende gjallë…
