Veledin Dyrmishi
Balade per Ismail Qemalin
Era fryn në palë flamuri,
Hapi retë e robërisë.
Palcë djali, kockë burri
Në menteshë të historisë.
Se vjen djali, më i miri,
Vjen nga Vlorajt Ismaili.
E lë hënën në Stamboll
Të ndizte diellin në Vlorë.
Natën turke të përzinte
Tutje Anadollit thellë.
Erën e lirisë po sillte
Shqipja jonë me dy krerë.
Tjetër faqe historia
Hapi atë ditë në Vlorë.
Si bekim nga Perëndia,
Ajo ditë si një kurorë.
Në dollap të historisë
Mitet e legjendat fshehur.
Me aromën e lirisë
Veç Rilindja i kish dehur.
Një damar me gjak lirie
E kish prekur Ismaili.
Si shqiponjë me krahë stuhie
Fluturonte Isë Boletini.
Tepelena erë lufte
I kish bijtë zjarr e prush.
Një pasha me shtatë supe
Me barut çibukun mbush.
Një nga një u mblodhën djemtë,
Or’ e zgjimit po trokiste.
Me sy i ndiznin rrufetë,
Shteti i tyre udhën niste.
Grekë e serbë – korbi zi,
Netët mbarsur me intriga.
Tej kufirit tërë dredhi,
Një fole që pjell të liga.
Kalë i bardhë fatmbuluar
Historinë po shpje në Vlorë.
Një mandat më gjak nënshkruar
Ismaili ka në dorë.
Shenjtëruan kombin tonë
Ata burra, ajkë burri.
Rrinë bashkë në ballkon
Maliheri dhe flamuri.
Një nga një u kthyen djemtë,
Arbëria i kish thirrur.
Ëndërvrarët 500 vjet
Kohë e Gjergjit kish rilindur.
Brymë malli, vjeshtë e thinjur
Ismaili kish mbi flokë.
Gegë e toskë ishin thirrur,
Gjuh’ e nënës i do tok.
Pse u zgjuan gjithë të rënët
Kur dëgjuan një vrap kali?
Ç’kapedan me gjuhë nëne
Gjergjit i troket te varri?
“Dielli lind nga Perëndimi”
Fliste Naim toskëria.
Nga Stambolli Ismaili
Hidhte sytë nga Shqipëria.
500 vjet terr e vrer,
Tokë e Arbrit djegur, tharë.
E shqiponja me dy krerë
Nëpër ëndrra është vrarë.
Erdhi ajo ditë e madhe
Si agimi pas një nate.
Si shkëndijë që ndezi zjarre,
Si një dritë pas shtrëngate.
Lanë gradat e Dovletit
Ata burra ëndërrdehur.
Te shqiptarët ngjizën shtetin,
Zgjuan shpresat shpirtit fshehur.
Në çdo thinjë rri mençuria,
Në çdo fjalë shteti mbruhej.
Gjeti faqen historia
Nëpër shekuj çfarë i duhej.
Djegur mallit një shqiponjë,
Hapësirash skaj më skaj.
I nder krahët mbi ballkon
S’ka unazë te këmb’e saj.
Tek i puth çdo palë flamurit,
Ismaili nuk flet dot.
Në ballkon pse heshti burri
ballëvrejtur, sytë me lot.
Në kapak të historisë.
Gdhendën burrat atë datë.
Zot i dolën Shqipërisë.
Hodhën firmën ngjyer gjak.
