Që në rini fati i mirë më ka pri
E gjeta më të bukurën në gjithësi
Nuk kishte njësi matëse dashnije.
E as numërues t’çasteve lumturije
Ushqenim,iluzione si me jetu
Luteshim që fati me na prijë
Fjalët e saja të ëmbla si nektar
Në egon time ndihesha si mëkatar
Nga bindja kuptova se jam tradhëtar.
Shumë vite kaluan,se di pse e lashë
E mallkoj veten,pse isha kokë trashë
S’kam fjalë,t’a përshkruaj atë bukuri.
E ëmbël si trofeu i skrificës për liri
Shtatëhedhur flokë gjatë si dujë mbi shpinë
Bukuri e vazhdueshme në çdo stinë
Megjithse shumë vite kan kalue
Ndjenjat dhe psiha,se kanë harue.
Rrugët e qytetit i shetita dje dhe sot
Mos po e takoj e t’më pikojë një pikë lotë
Edhe një herë,hija e sajë t’më hyje në sy
Të verbohem,e t’i them se nuk jetoj pa ty.
