Vullnet Mato
FIZARMONIKA MAGJIKE
Eh, moj fizarmonika ime, e viteve rinore,
ku shkuan gjithë ata tingujt e tu, të dehur?!
Me tastierën lodërtare, moshën e thyer më trazove
më ngjalle sërish pasionin, në gishtat e mekur…
Eh, sa të kam dashur, moj e ëmbla fizarmonikë,
njësoj sikur ti të ishe, dashnorja ime e parë!
Kur gishtat e mi, të gudulisnin brinjët me vërtik,
gufoja brenda shpirtit, njësoj sikur isha i marrë!
Tingujt e tu, filluan sërish të më ndjekin,
shpirtin po ma ribëjnë, përsëri njëzetvjeçar…
Gishtat duan, notat e tastove prapë t’i prekin,
të zgjojnë prapë ëndrrat e çifteve kërcimtarë.
Meloditë e tua, ende i ruaj në tru të lidhura,
ndonëse gishtat m’i ka mpirë, i thinjuri acar.
Mosha e kaluar, po më shkakton të dridhura,
ku ta gjejë shkathtësinë rinore, shpirti im këngëtar?!
Kur tingujt frymor, dëgjoj nëpër orkestrina,
zemra më troket gjoksin, me impulse djaloshare,
të drithëroj gishtat, mbi notat e bardha si balerina,
të tërboj gjithë djemtë dhe vajzat vallëzimtare.
Dua gjoksin e palosur, ta ngjesh në gjoksin tim,
që zërat e saj, të më tingëllojnë brenda në zemër,
të harroj se bota ka dhe halle të tjera, pambarim,
të çmallem si dikur, kur isha i fiksuar te këngët,
Më duket, fizarmonika me nota të pavdekshme,
më thotë: “Po më more si dashnore të përjetshme,
të më puthësh brinjët e bardha, me gishtat e etur,
s’ke për të vdekur, as në vitet që të kanë mbetur!…”
