Migel Flor
Një thellësi të heshtur në shpirtin tim,
Ajo rrjedh mes ditëve të qeta,
Kur bota pushon dhe zemra s’ka rrugëtim.
Një çast ku gjithçka duket e largët,
Afër ndjej ngrohtësinë e heshtjes,
Dhe bota më duket, një gotë e zbrazët.
Në errësirë hapen dritare të reja,
Shpeshherë dhe fshehtësi të bukura,
Si hëna që shndrit mbi ujë të qetë,
E më mëson të shpresoj në të shpirtit flutura.
Kur zemra dridhet nga boshllëku,
Nuk është frikë por mundësi,
Tërmet ku lëkunden ne ballë të shkuarat,
Dhe të rejat ndërtohen përsëri.
E kështu zbrazëtia bëhet premtim,
Një rrugë që të çon drejt ndjesive tona,
Çdo boshllëk ka një dritë që pret,
Të ndriçojë shpirtin që guxon në shkronja.
Migel Flor
