Ariel Bella
Kënga që dikur këndoja, tani fle në buzët e mia,
gëzimi që fluturonte dikur, sot është kthyer në trishtim.
Por unë s’mund të rri pa ty, edhe pse ti ike prej meje;
më vijnë në mend kujtime, momente që s’i harroj kurrë.
Sytë e mi të heshtur duken sikur janë tharë
nga mungesa jote e gjatë që më rëndon çdo natë.
Humbas në mendime që vijnë pareshtur,
ato s’duan t’ia dinë, mallin e ndiejnë e duan ta nxjerrin.
Por koha të mori me vete,
dhe mbeta vetëm në këtë natë të heshtur,
me ca rrokje fjalesh të mbetura pezull,
nga kënga jonë e dashurisë që u tret në errësirë.
—
English:
The song I once sang now sleeps upon my lips,
and the joy that once took flight has turned into sorrow.
But I cannot be without you, even though you walked away;
memories return to me—moments I’ll never forget.
My silent eyes seem as though they’ve dried
from your long absence that weighs on every night.
I drift through thoughts that come without end,
they don’t care for your absence—they feel the longing, wanting to spill out.
But time carried you away,
and I remained alone in this quiet night,
with a few broken syllables of words,
from our love song that faded into darkness.
