Shkruan, Çaush Kullafi
Në prag të festave të Nëntorit, shkolla “Vëllazërimi” vishet me një atmosferë që nuk i ngjan asnjë dite tjetër të vitit. Sapo kalon portën kryesore, të përshëndet një frymë solemniteti e ngrohtësie, që e ndien në secilin hap, në çdo mur, në çdo zë fëmije që kumbon nëpër korridore. Është ajo ndjesia e bukur që të kujton se atdheu dhe dashuria për të nisin pikërisht këtu, në këtë institucion, ku rriten dhe formohen brezat.
Korridoret e tre kateve janë mbushur me lule natyrale, të vendosura me kujdes në vazo elegante që zbukurojnë çdo hapësirë. Bardhësia e daisies, e kombinuar me të kuqen e trëndafilave, duket sikur flet në gjuhën e flamurit. Aroma delikate e luleve përhapet qetësisht nëpër shkollë, duke sjellë një ndjesi pastërtie dhe freskie, që përshtatet aq bukur me solemnitetin e ditëve më të shënuara të kombit.
Në çdo kat, këndet e korridoreve janë kthyer në mini-ekspozita etnografike, ku spikasin kostumet popullore shqiptare, të qëndisura me mjeshtëri. Ato nuk janë thjesht veshje tradicionale, por një dhuratë me vlerë të veçantë nga zonja Emine Hoti shqiptare-norvegjeze që ka lënë zemrën e saj në motivet e traditës. Kostumet duken sikur marrin frymë kur qëndrojnë të ekspozuara në muret e korridoreve, me arin e fijeve, me të kuqen e thellë të jelekëve dhe simbolikat e lashta që flasin për rrënjë e identitet. Shkolla “Vëllazërimi” i ruan me krenari, si një testament kulturor që i është besuar.
Ndërsa ngjitesh në katin e parë, në të dytin, e më pas në të tretin, një tingull i njohur të mbërrin herë pas here: zërat e ëmbël të fëmijëve. Nëpër klasa , ata këndojnë me shpirt këngët e Nëntorit. Zëra të pastër, të qartë, që shpërthejnë me një energji që vetëm fëmijët dinë ta falin. Këndojnë këngën e Flamurit, këngë për Skënderbeun, për lirinë dhe për Shqipërinë e zemrës. Këndojnë me aq ndjenjë, sa duket sikur muret e shkollës marrin ngjyrë, sikur lulet çelin më shumë, sikur kostumet popullore marrin jetë.
Në qendër të gjithë kësaj magjie, qëndron drejtoresha Merita Prenga, timonierja e heshtur por e palodhur e këtij institucioni. Me vizionin dhe përkushtimin e saj, ajo e ka kthyer shkollën “Vëllazërimi” në një hapësirë ku nxënësit jo vetëm mësojnë, por edhe rriten me dashuri për kulturën, traditën e atdheun. Çdo detaj mban firmën e saj: qetësinë, organizimin, bukurinë, frymën e bashkëpunimit që mbizotëron në çdo hapësirë të shkollës.
Në prag të festave të Nëntorit, “Vëllazërimi” nuk është thjesht një shkollë.
Është një shtëpi e madhe shqiptare, e stolisur me traditë, me dije, me dashuri dhe mbi të gjitha, me zërin e fëmijëve që i këndojnë Shqipërisë.
Në këtë mjedis kaq të bukur, ku lulja, kënga, kostumi dhe historia takohen, ku çdo fëmijë mbart një copëz flamuri në zemër, kupton se festat e Nëntorit nuk janë vetëm datat në kalendar. Janë emocion, kujtesë, identitet.
Dhe në “Vëllazërimi”, këto festa ndjehen më të gjalla se kudo.
