Ëh, vetmia…
Më pëlqen qëtësia,
Më pëlqen vetmia,
Më pëlqen të strukëm,.
Ë heshtur në hallet ë mia…
Dhë nëpër mënd sjell,
Gjithë jetën timë të vuajtur,
Më pëlqen dhë vetja,
Ashtu kujdesur,
Dhe më shumë mendime,
Që më bluajnë shpirtin,
Dhe them me vete:
Është vetëm një
Dhë nuk ka të dyte,
Kape momentin,
Se nuk të vjen më…,
Dhe mendimi im i vetem:
Si nuk më deshi njeri,
Për këtë që jam në të vërtetë,.
Vetëm lëndime mora,
Nga kjo jetë,
Që dhashë shpirtin,
Nuk mora asgjë,
Ah, jeta ime,
Më të bukurat kujtime…
