TOKËS PO I DHEMBIN BRINJËT
Nga themelet ku mbështetet, sot ndien një lodhje të vjetër,
Tokës po i dhembin brinjët, nuk ka forcë për jetë tjetër.
Malet fort po i rënkojnë, nën çimento e nën gurë,
Lumenjtë që dikur këndonin, sot po thajnë si kurrë.
Tokës po i dhembin brinjët, nuk ka forcë për jetë tjetër.
Malet fort po i rënkojnë, nën çimento e nën gurë,
Lumenjtë që dikur këndonin, sot po thajnë si kurrë.
Çdo rrugë e re që hapet, është një plagë në kraharor,
Fjolla e fundit e dëborës po shkrihet nëpër kurorë.
Detet mbajnë peshë të rëndë, plastikë e helm në çdo valë,
Njeriu ecën verbërisht, pa menduar ku do dalë.
Kur digjen pyjet e gjelbra, i pritet fryma në kraharor,
E shkretëtira shtrin dorën, si një mysafir mizor.
Nuk është thjesht një stinë e nxehtë, as një dimër pa rrufe,
Është klithma e një nëne, që po vuan nëpër dhé.
O njerëz, ndaleni hapin, dëgjojeni këtë psherëtimë,
Nuk ka tjetër shtëpi për ne, në këtë pafundësi e hapësirë.
T’ia kurojmë plagët e vjetra, t’i japim frymë e gjelbërim,
Që brinjët e kësaj Toke, të gjejnë sërish shpëtim.
Nuk ka tjetër shtëpi për ne, në këtë pafundësi e hapësirë.
T’ia kurojmë plagët e vjetra, t’i japim frymë e gjelbërim,
Që brinjët e kësaj Toke, të gjejnë sërish shpëtim.
