Shpirtin e kam sa qielli.
Shpirtin e kam sa qielli me yjet ndezur,
ku heshtja merr formë drite dhe flakë,
në rrënjët e tij kam gërshetuar paqen,
si lumë i qetë që s’ka kurrë mëkat.
në rrënjët e tij kam gërshetuar paqen,
si lumë i qetë që s’ka kurrë mëkat.
Dashuria rrjedh si ujëvarë ylberësh,
që thyen errësirën në mijëra ngjyra,
qëndisur me fijet e arta të zemrës,
ku çdo plagë kthehet në dritë të vyera.
Shpirtin e kam sa globi që rrotullohet,
me stuhitë që përplasen e prapë shuhen,
në fletët e qiellit kam shkruar mirësinë,
që edhe plagët e botës të mos rrudhen.
Njerëzinë dua ta ngroh si rrezet e diellit,
kur zbret mbi tokë pa kërkuar asgjë,
e botën ta mbuloj me dritë të hënës,
që nata të mos jetë kurrë e vetme më.
Shpirtin e kam shtruar me petale trëndafili,
që digjen ngadalë në aromë dashurie,
sepse njeriu s’është veç frymë që kalon,
por univers që fshihet në heshtje hyjnore.
që digjen ngadalë në aromë dashurie,
sepse njeriu s’është veç frymë që kalon,
por univers që fshihet në heshtje hyjnore.
