Erërat
nuk kanë zë,
kanë kujtesë.
Ato kalojnë mbi qytete
si redaktorë të padukshëm,
duke korrigjuar pluhurin
mbi dorëshkrimet e kohës.
Zhurmërat e tyre
janë alfabeti i asaj
që pemët e dinë prej shekujsh,
por njeriu,
i dehur nga betoni,
e ka harruar.
Nganjëherë era
mban aromën e detit,
nganjëherë hirin e një zjarri;
ajo nuk zgjedh çfarë të mbartë,
siç nuk zgjedh historia
kujt t’i japë plagën.
Dhe kur fryn fort,
nuk rrëzon vetëm gjethet—
rrëzon iluzionin
se rrënjët janë të përjetshme.
Unë dëgjoj
zhurmërat e erërave
si një poezi pa autor,
të shkruar në faqet e padukshme
të qiellit.
Sepse çdo erë
është një letër e hapur e universit,
dhe çdo fëshfërimë
është një pyetje
që pret ende
një njeri të aftë ta dëgjojë.
