Donike Rrethej
U msova me vallzue edhe midis fortunave ,
nëpër erë ,
kur dimnat rrihnin keq ,
kur tingujt e shiut shkruenin dhimbjen teme …
përdreq .
E , kur zemra n’heshtjet e kohës ?
bërtiste …
i lam andrrat nëpër kohë ,
e kanjiher kujtimi t’na vriste .
Tesh shikjoj përtej ,
nëpër qiejt e syve ka ala mjegull ,
n’nadjet e brishta ka prep heshtje ,
po mbrenda shpirtit ka hapsin ,
n’zemer ka vend ala për vende t’bukra ,
njerëz t’mirë ,
kja jet asht e pamëshirshme ,
kanjiher e pështir .
Po sot ?!
Sot ! pak bjen shi …
ka edhe diell ,
e unë ?!
Ndihem e brisht , po mirë …
Se duhet me msue me vallzue edhe nëpër erë ,
nëpër shi ,
se jeta asht kaq e bukur e me vler ,
asht mrekulli .
Autore:
Donike Rrethej .
