Robert Martiko
Rreth poezisë “Besomë..”, me autore Arjana Fetahu Gaba
Poezia “Besomë..” është një rrëfim lirik i ndërtuar mbi forcën e besimit, të dashurisë dhe të përkushtimit. Me një ligjërim të ngrohtë dhe plot ndjenjë, Arjana Fetahu Gaba e shndërron fjalën poetike në një dorë të shtrirë drejt njeriut të dashur, duke i kërkuar të mos dorëzohet para mallit, frikës apo mërzisë. Kjo nuk është thjesht një poezi dashurie, por një poezi shprese, ku ndjenja bëhet burim force dhe dritë në çastet më të vështira.
Që në vargjet e para, autorja e vendos përballë njëri-tjetrit mërzinë dhe besimin. Ajo i kërkon të dashurit të mos lejojë që trishtimi t’ia mbyllë sytë, sepse dashuria vazhdon të jetojë përtej largësisë. Yjet dhe drita e diellit janë simbolet kryesore të kësaj pranie të padukshme. Ato sugjerojnë se dashuria e vërtetë nuk kufizohet nga afërsia fizike, por mbetet e pranishme në kujtim, në shpresë dhe në gjithçka që ndriçon jetën e njeriut.
Po aq domethënës është imazhi i fëmijës që qesh, “dalë nga fundi i territ”. Kjo figurë mishëron rilindjen shpirtërore dhe pafajësinë që triumfon mbi errësirën. Terri dhe hija nuk janë vetëm elemente të natyrës, por metafora të dhimbjes, pasigurisë dhe frikës. Përballë tyre, dashuria paraqitet si një dritë që çliron shpirtin dhe e rikthen tek besimi.
Në strofën e tretë, autorja përdor figurën e qiellit dhe të stuhisë për të shprehur qëndrueshmërinë e ndjenjës. “S’ka frikë qielli, kur vërshojnë stuhitë” është një metaforë e fuqishme që tregon se dashuria e vërtetë nuk rrëzohet nga sprovat. Përkundrazi, ajo forcohet në përballje me to. Kjo e bën poezinë jo vetëm intime, por edhe frymëzuese.
Kulmi emocional arrihet në vargjet përmbyllëse: “Unë jam sikur deti, / Në fund të shtratit zjarr, / Unë di të djeg dhe veten, / Për sytë e tu të qarë.” Bashkimi i detit me zjarrin krijon një kontrast të bukur poetik. Deti simbolizon thellësinë e ndjenjës, ndërsa zjarri pasionin dhe sakrificën. Dashuria këtu paraqitet si një fuqi që është e gatshme të durojë edhe dhimbjen, vetëm që tjetri të mos vuajë. Sakrifica nuk shfaqet si humbje, por si dëshmia më e lartë e përkushtimit.
Ky vizion poetik kujton mendimin e Khalil Gibran, i cili e shihte dashurinë si një forcë që njëkohësisht gëzon, sprovon dhe fisnikëron njeriun. Edhe në poezinë e Arjana Fetahu Gabës, dashuria nuk shmang vuajtjen, por i jep asaj kuptim, duke e shndërruar në një akt besimi dhe dhurimi.
“Besomë..” është një poezi që na kujton se dashuria e vërtetë nuk mbështetet vetëm te prania, por mbi të gjitha te besimi. Kur ekziston besimi, largësia nuk e zbeh ndjenjën, malli nuk e shuan shpresën dhe stuhitë nuk arrijnë ta mposhtin shpirtin. Pikërisht kjo e bën poezinë një himn të qetë për dashurinë që ndriçon edhe në çastet më të errëta të jetës.
