Robert Martiko
Rreth poezisë “Kohëve pa kohë”, me autore Mira Zaho Mëhilli
Poezia “Kohëve pa kohë” është një reflektim poetik mbi krizën morale dhe shpirtërore të njeriut bashkëkohor. Përmes përsëritjes së fjalës kohë, autorja ndërton një tablo të një epoke ku pasiguria, indiferenca, arroganca dhe vetmia zëvendësojnë besimin, shpresën dhe ekuilibrin. Koha nuk paraqitet thjesht si rrjedhë kronologjike, por si pasqyrë e gjendjes së shoqërisë.
Vargjet përshkruajnë një botë ku “drita e ditës së re” humbet shkëlqimin, dëshirat fashiten dhe ekuilibrat njerëzorë mbeten pezull. Secila “kohë” që përmendet: e vrazhdë, indiferente, e dyshimtë apo e harbuar, është një metaforë e plagëve që rëndojnë mbi jetën moderne. Poezia fiton kështu një përmasë universale, sepse nuk flet për një periudhë të caktuar, por për çdo shoqëri që rrezikon të humbasë busullën e saj morale.
Kulmi i krijimit gjendet në vargjet përmbyllëse, ku “kohët e pakoha” gërryejnë faqet e historisë me “rrëke zhgaravinash”. Historia shfaqet si një dorëshkrim që, në vend të vlerave dhe përparimit, mbushet me gjurmë çorientimi dhe kaosi. Është një figurë e fuqishme që shpreh përgjegjësinë e çdo brezi për atë që i lë trashëgim së ardhmes.
Ky vizion kujton mendimin e Hannah Arendt, e cila theksonte se shoqëritë hyjnë në krizë kur humbin aftësinë për të gjykuar dhe për të mbajtur përgjegjësi. Edhe Mira Zaho Mëhilli na kujton se koha nuk është vetëm kalim i ditëve, por edhe provë e ndërgjegjes njerëzore.
“Kohëve pa kohë” është një poezi që fton lexuesin të reflektojë mbi vlerat që udhëheqin jetën dhe shoqërinë. Ajo kujton se historia nuk ndërtohet vetëm nga ngjarjet e mëdha, por edhe nga mënyra se si njerëzit zgjedhin të jetojnë kohën e tyre…
KOHËVE PA KOHË
Kohë që natyrshëm rrjedhin,
si pa kuptuar faqeve
të historisë stacionohen.
Kohë të vrazhdëta,
ku drita e ditës së re,
shkëlqimin humbet.
Kohë indiferente,
ku dëshirat e paqarta,
lëkundjeve fashiten.
Kohë të dyshimta,
që ekuilibrat e qenësisë,
dilemash, pezull mbajnë.
Kohë të harbuara,
ku sukseset e trumpetuara,
pafrymësisë, mendjet turbullojnë.
Kohë të parevolta,
ku arroganca, në kufijtë e kaosit,
tekave të pashpirta lëndon.
Kohë të vetmive të pashpresa,
që paranojave të frikshme,
ditët e veta shkurtojnë.
Kohë të pakoha, që me rrjedhën
e vet, faqeve të historisë,
rrëke zhgaravinash gërryejnë.
