Kozeta Zylo
Muhurr, Peshkopi, Albania
Pranë Drinit të Zi, koha nuk ecte. Rridhte.
Rridhte bashkë me ujin.
U ula pranë lumit, tek Bujtina Drini i Zi, dhe për një çast m’u duk sikur bota kishte harruar të bënte zhurmë. Mbeti vetëm kënga e ujit, e ulët dhe e lashtë, si një zë që e njeh shpirtin tim prej kohësh.
Përballë, ura rrinte mbi lumë. E heshtur. E duruar.
Si një dorë e shtrirë mes dy brigjeve.
Mendova sa ura kemi kaluar në jetë. Disa i kemi ndërtuar me shpresë, disa me dhimbje, disa me dashuri. Disa na kanë çuar drejt njerëzve që nuk i kishim kërkuar, por që zemra i kishte pritur. E disa të tjera i kemi kaluar vetëm, me një pjesë të vetes që mbeti përgjithmonë në bregun tjetër.
Poshtë urës, Drini nuk pyeste për asgjë.
Ai nuk mbante peng asnjë kujtim. I merrte të gjitha dhe i çonte tutje. Gjethet. Hapat. Zërat. Malli.
Fjalët që nuk i thamë kurrë. Dhe ndoshta kjo është urtësia e ujit: të dish të largohesh pa harruar nga ke ardhur. Era kaloi lehtë mbi sipërfaqen e lumit dhe qielli u thye në mijëra copëza drite. Përkula kokën dhe pashë veten në ujë — një fytyrë e përkohshme mbi një lumë të përjetshëm. Sa e çuditshme është jeta! Ne përpiqemi të mbajmë gjithçka, ndërsa lumi na mëson çdo sekondë se asgjë nuk është për t’u mbajtur përgjithmonë. Vetëm për t’u përjetuar.
Vetëm për t’u dashur. Vetëm për t’u kujtuar.
Dhe ndërsa mbrëmja zbriste ngadalë mbi brigjet e Drinit, ura u bë hije, bujtina u mbush me dritë dhe lumi vazhdoi të merrte me vete ditën. Unë qëndrova edhe pak. Nuk desha të largohesha.
Sepse kishte diçka në atë rrjedhë që më qetësonte — sikur lumi më thoshte pa fjalë:
“Mos u tremb nga ajo që ikën.
Edhe ti je ujë.
Edhe ti je udhëtim.
Dhe çdo breg që lë pas, është një pjesë e jotja që të mëson të ecësh përpara.”
Atë mbrëmje nuk e fotografova lumin.
E lashë të më fotografonte mua.
Në heshtje.
Në kujtim.
Në shpirt.
11 Gusht, 2026
Peshkopi
Photo Credit: Qemal Zylo TV “Alba Life”
