LAPSI ME GOMË
Në njërën anë krijon një botë,
me vijë të zezë vizon një shpresë,
në anën tjetër mban një lot,
që fshin mëkatin me pendesë.
Ti ecën përpara, lë një gjurmë,
mbi bardhësinë që hesht e pret,
gabimi lind ku ka më shumë
guxim për t’i dhënë formë një jete.
Por koka jote ka një roje,
një gomë të butë që ha vetveten,
për çdo rrëzim apo harresë,
që ta rishkruash prapë të vërtetën.
Në fund të dy do të konsumohen,
edhe grafiti, edhe goma prapë,
se njerëzit lindin që t’i shkruajnë
dhe t’i fshijnë gabimet në çdo hap.
Jetojmë si lapsi mbi këtë fletë:
krijojmë, fshijmë dhe prapë ndryshojmë,
jo për të qenë të përsosur në jetë,
por që në fund, të paktën, të mësojmë.
