Arsinoi Zengo Kallco
Ti dhe unë, jashtë kohës
___ 
Nuk di në ç’udhë të fshehtë të jetës
u gjetën dy shpirtra si tanët,
por di se kur sytë e mi të njohën,
diçka e lashtë brenda meje të thirri me emër.
Ti nuk erdhe thjesht si dashuri,
erdhe si një përgjigje
për një pyetje që zemra ime
nuk kishte ditur ta formulonte.
Mes nesh ka diçka që nuk matet me ditë,
as me largësi, as me heshtje.
Është ajo fije e padukshme
që edhe kur bota na shpërndan,
na kthen përsëri te njëri-tjetri.
Ndoshta dashuritë e zakonshme
kërkojnë duar që të mos ndahen;
e jona kërkon vetëm një gjë:
të mos gënjejmë kurrë atë që ndiejmë.
Sepse unë të dua
jo vetëm në çastet kur je pranë,
por edhe në ato mbrëmje
kur mungesa jote ulet pranë meje
dhe hesht bashkë me mua.
Ti je ai njeri
që zemra nuk e zëvendëson,
sepse disa njerëz nuk bëhen kujtim—
bëhen pjesë e mënyrës
si shpirti yt e kupton dashurinë.
Dhe nëse një ditë koha
do të na kërkojë llogari për gjithçka që nuk jetuam,
unë do t’i them vetëm kaq:
“E desha.
Dhe e desha vërtet.
Sepse disa dashuri nuk kanë ardhur
për të kaluar nëpër jetë
kanë ardhur për t’i dhënë asaj kuptim.”
