DET I PAFUND
Deti shtrihet I pafund dhe I qetë
Një frymëmarrje e thellë nën qiellin e hapur
Valët e saj një gjuhë e lashtë
Duke pëshpëritur sekretet e botëve të zhytura, ku koha tretet si shkumë.
Një frymëmarrje e thellë nën qiellin e hapur
Valët e saj një gjuhë e lashtë
Duke pëshpëritur sekretet e botëve të zhytura, ku koha tretet si shkumë.
Dielli puth ujin në një përqafim të artë
Dhe çdo reflektim vallëzon në një dritë të brishtë
Si një ëndërr që rrëshket nga gishtat
Por mbetet e ngulitur në shpirt
Ka një forcë të ëmbël në lëvizjen e saj
Një melodi pa fjalë që shoqëron zemrën
Ndërsa ajo lundron midis paqes dhe pafundësis
Në heshtjen blu të detit
Gjej bukurinë që nuk venitet kurrë
Një ftesë për të humbur veten dhe për ta gjetur atë përsëri
Në pafundësinë e një çasti të përjetshëm.
Gjej bukurinë që nuk venitet kurrë
Një ftesë për të humbur veten dhe për ta gjetur atë përsëri
Në pafundësinë e një çasti të përjetshëm.
