Kasam Shaqirvela
KAH PO SHKON, O ATDHE
Kah je duke shkuar, o Atdhe?
Udhës së ndritur, asaj të Diellit
Mjegjullzezat, të murrmet re
T’i kanë rënë kokës sikurse bedelit.
Udhës së ndritur, asaj të Diellit
Mjegjullzezat, të murrmet re
T’i kanë rënë kokës sikurse bedelit.
Ti gjimonë ke qenë i ngushtuar
Por i fortë, qëndrueshëm, në këmbë
Me popullin tënd t’i s’ke luftuar
Një luftë civile, jo, nuk e lëmë!
Thirrni mendjes, krejt sa jeni, t’esulluar
Vritne t’keqen që ju ka marrë zemrën
Ndaleni gjakderdhjen që e keni filluar
Mos ia zbuloni vetë, Akilit thembrën!
Se, askush s’ka më dert për Ty
Ndonëse ke qenë djep i njerëzimit
Kuajt e Trojës lidhi fort n’frëngji
Le ta hanë idhtë, tagjinë e mjerimit.
Nxite rininë tënde. për të dashur Atdhe
Me aromën shqip të tokës tënde
Hiqja zgjedhën, përmbi, qafës që e ke
Se, edhe ti je pjesë po e kësaj lënde.
Gjaku jo more, nuk të bëhet ujë
Sikur ta ujise sinorin, pëllëmbë për pëllëmbë
Dhe i yti, nuk t’bëhet asnjëri nga të huaj
Veç shqiprarizmit, që mund të të mbajë në këmbë!
Sikur ta ujise sinorin, pëllëmbë për pëllëmbë
Dhe i yti, nuk t’bëhet asnjëri nga të huaj
Veç shqiprarizmit, që mund të të mbajë në këmbë!
© Kasam Shaqirvela
