Grimcim
Po davariten kujtimet fëminore
si gjethe vjeshte
shpërndarë në erë,
po plaken,treten me vitet,moshën
çdo lojë,vend,
gjithçka kam ndjerë.
Po mjegullohen kujtimet rinore,
si qielli i turbullt ,
dimrit harruar,
po thinjen,rrudhen bashkë me mua,
do fashiten ç’kam përjetuar.
Po grimcohen kujtimet e jetës,
e copëzat e tyre
t’i mbledh nuk mund,
qelqi i thyer nuk ngjitet si duhet,
i mbeten shenjat,
s’ka fillim e fund.
