Dan Andersson ( 1888-1920 )
Unë pres
Unë pres dhe ngadalë ecin orët pranë zjarrit tim
derisa yjet shtegtojnë dhe netët ikin kuturu
Unë pres një grua nga i largëti shtegtim
më të dashurën, më të dashurën me sytë blu
Unë mendoj për një lule fshehur në borë zbardhur
dhe ëndërrova një qeshje të dredhur, të pakuptuar
mendova se e pashë më të dashurën duke ardhur
nëpër një pyll, ndër shkurrete natës borë-rënduar
I kënaqur doja të ëndërruarën ta bartja në duar
nëpër kaçube aty ku kam kasollën timen shtëpi
dhe për të dashurën ta lëshoj një klithmë për të kumbuar.
Mirë se vjen, ti e pritura me vite në vetmi!
Unë pres pranë stufës sime koha pikëllohet
derisa pyjet këndojnë dhe ikin qiejt kuturu
Unë pres një shtegtare nga rruga tek afrohet
më të dashurën, më të dashurën me sytë blu
( përkth: Qerim Raqi )
